En de witte paarden schitteren als fonkelende diamanten op donkerblauw fluweel.

Dat was het uitzicht toen ik op de voormast klom. Nog maar een paar maanden geleden zou ik, door en door landrot, nauwelijks hebben begrepen wat zo’n zin betekende.
Toch was dat mijn eerste gedachte na bijna twee maanden op zee, zittend bovenop de royal yard, op een plek van eenzaamheid. Op een vol schip als de Tres is de hemel de enige plek waar je je echt alleen kunt voelen, met niets anders dan de wind in je oor en, toegegeven, af en toe een lach of een schreeuw vanaf het dek.

In minder dan een dag zullen we Martinique bereiken, misschien hebben we dat al gehad op het moment dat deze woorden het schip verlaten. Voor mij zal het de eerste keer zijn dat ik aan deze kant van de Atlantische Oceaan voet aan land zet. Ik ben opgewonden. Ik denk aan hoe het zal voelen, ongetwijfeld als zand, aarde of beton ergens anders. Waarschijnlijk warmer.

Iedereen op dit schip heeft zijn eigen gevoelens bij het vooruitzicht om het anker uit te gooien. Het voelt alsof sommigen van ons leven voor de eenvoud van de zee, terwijl anderen uitkijken naar een kans om opnieuw contact te maken met dierbaren. Het wordt hallo tegen nieuwe mensen, en mogelijk een afscheid van anderen. Ik zou graag een schildpad willen zien.

Sylvester

Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!