Working behind the sails (by Giulia Baccosi)

This winter I have been taking some time off sailing and got busy in the headquarters of Fairtransport in Den Helder, and once the refit was over and the ship left, I decided to stay in the office, keen to be involved more in the work “behind the sails”, as I like to call it.

So, between my daily communication and networking tasks, I also dedicated lots of time to writing the first edition of “Tres Hombres Ship Handbook – Survival Guidelines for a Happy Crossing”.
From the bilge to the mast, from the navigation room to the foc’s’le, passing through the galley and the cargo hold, everything about what we do and how we do it on Tres Hombres is explained.

It wishes to answer common beforehand questions like what to pack (and not!), what is seasickness and how to prevent it or deal with it, how the watch system works, which kind of accommodation and food is provided, what is expected or not from the trainees…

This handbook is thought to guide the first steps of trainees and new crew members on board our good ship. It is meant to be a complete introduction to life on board our engineless vessel, which is pretty unique, and it has to be properly understood and embraced to be fully enjoyed.

We live simply and we make sure to challenge the comfort zone and our landlubbers’ habits that so often generate such a heavy impact on the environment. We do not only sail without an engine, we also do not have refrigeration systems, hot water, unlimited electricity access, and all these sorts of comfort we take so much for granted at home and take such a heavy toll on our bigger, shared Home.

Moreover, traditional tall ship sailing requires learning a new language, and a square-rigged ship is a complex creature to manoeuvre therefore sail handling instructions are also provided, as much as a glossary with the most important words and commands that we invite people to get familiar with before joining.

This book will not replace the onboard training, which I love to do when serving on board as a deckhand, but steer the doubts and expectations people might have beforehand and, hopefully, blow them away.
Here, we aim to grow not only better sailors but better consumers and Earth inhabitants, out of the people who decide to experience Tres Hombres and this handbook adds to our efforts to create such an impact.

It was a great pleasure and emotion to print it before the summer trip I would be part of as ship cook first and as deckhand after. And meeting the trainees on board who actually confirmed that it has been of great help for them!

I feel somehow my work in the communication department is over, at least for now. I need to focus on my own projects and take some time off for myself. I also finished my sailing season and stepped off the ship, left my sailing home for new shore adventures, and handed over my bunk to a new deckhand. All good things come to an end sooner or later, and I’m forever thankful for all the opportunities I have been given by Fairtransport and all that I have learnt on board Tres Hombres. It was a wild, wild ride. The best I could ever wish for, but, as we say in Sicily: “you need to leave the island, to see the island.” And sometimes, as much, you need to leave the ship, to see the ship…
A big thank you to my fellow sailing crew, to my Galley Squad team, as well to all the trainees who came on board this summer and brought their passion in their bags. It was a pleasure and an honour to sail and work with you, sharing all I got and teaching all I knew about our good old black lady. Thanks for your trust, for your hard work, for your humbleness, and for your neverending care. I deeply appreciated every drop of it, from each of you. Fair winds to the new sailing crew, big up to the land team both in the office and in the shipyard who make everything we leave at sea possible.

You all, Fairtransporters, in one way or another, carved a mosaic of unforgettable memories in my heart, I hope I left something in yours too.
Fair winds and following seas Fairtransport! May your good sails always be full!


Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

I have dreamed of travelling the world by sea this way …(by Miranda Holliday)

On June 15th I boarded Tres Hombres in Copenhagen with no sailing experience beyond being a passenger a handful of times and having never stepped foot on a tall ship. Since my first time sailing, I have dreamed of travelling the world by sea this way but questioned where and how to start the undoubtedly challenging learning process from square one. The world of cargo tall ships was introduced to me when I met my partner last June, a sailor and wooden boat builder who shares my passion for travel and fostering a more sustainable future.

I was excited to learn about engineless Tres Hombres, Fairtransport Shipping, and their active mission centered around sustainability. I sometimes feel alternative methods to climate negative business practices are merely progressive ideas rather than current practices. It gave me some hope to see that this was not the case with Fairtransport. When propositioned by my partner to join him as a trainee with Tres I was thrilled by the concept but nervous given my lack of experience, understanding of tall ships, and sailing in general. My motivation to learn eventually overcame my fear of trying and we signed up for the summer trip from Copenhagen to France.

Upon arrival I was blown away by the beauty and intricacy of the ship itself and equally intimidated by all the lines and sails I knew nothing about but would need to learn to handle. We set sail the day after our arrival and despite feeling useless in the process of sailing her I felt welcomed and understood by the crew, especially the other trainees. They expressed their sympathy for my unknowing and assured me they too were once in the same position only weeks prior. My nerves w  ere somewhat soothed as I watched them pull lines alongside the professional crew with the confidence I hoped to build as they had. The first leg to Bornholm was short but at that time I was convinced my decision to take on this adventure had been the right one. The environment on board was friendly and I was very grateful to the deckhands, the first mate and the trainees that patiently directed me where to pull during manoeuvres, explained the function of the many daunting lines, sails, terms, and sailing etiquette that was all like that of a new language to me.

Sailing into port for the first time in Gudjehm was a thrilling experience with the entrance to the harbour leaving less than 2m on either side of the ship. Upon successful docking, we were warmly welcomed by friends of the crew from previous trips as well as bystanders clearly impressed by the vessel and its tight fit into the quiet harbour. We celebrated at the bar we were shipping wine to and were treated to bottomless glasses of wine and a beautiful dinner. I realized that sailing is only a key part of this experience and the community making the mission possible is the beating heart.

Time in port and the shorter passages in between were relaxed. They gave me time to become familiar with living aboard the ship and getting to know my 12 new roommates but the real learning began when we set off on the leg to Ireland. The original schedule had given the crossing an estimate of a week to 10 days but as we set out with the wind fully against us we were told it would likely take longer. To move forward we had to travel in a zigzag fashion which meant tacking (moving the sails from one side of the ship to the other) every few hours. Although a lot more work than sailing with the wind, the need for so much sail handling in our watch of 5 meant hands-on contribution. This translated to a much better understanding of how the ship moves, what different manoeuvres mean, where all the lines are and their specific functions. With repeated explanations, patient ropey tours, and trust from deckhand Giulia and first mate Jules, my understanding along with my confidence in my knowledge of the ship grew tremendously.

The passage to Ireland took a total of 17 days which I’ve been told is about the same duration as an ocean crossing. There were many highs and lows of that leg. Massive swell washing over the deck, keeping us constantly wet and making laying in my bunk feel like riding a mechanical bull. Dreaded 12-4 am dogwatch wakeups while hearing the chilling heavy winds howling above the deck from a warm, mostly dry bed. In contrast, the beating hot sun but completely flat sea made for days of making little ground and often drifting off course. Lack of fresh produce towards the end of the journey as we hadn’t expected to be at sea for nearly as long as we were.

However, trying, the lows showed me I can endure levels of discomfort far beyond what I’d had to in the past and made the highs so much higher. Swimming in the calm sea and laying out to dry on the warm deck after days of cold wetness was a heavenly experience. Sun and moon set and rise over the water like those in paintings. Daily dolphin visitors coast along with us on the bowsprit and at night leaving magical glowing trails in the blue bioluminescence. Laughing to the point of tears at jokes that probably wouldn’t be nearly as funny if we weren’t all sleep-deprived and a little stir crazy. Last but certainly not least, finally arriving at our destination, stepping foot on land and enjoying the simple luxuries I’d taken for granted in everyday life. Hot showers, clean clothes, feasting on fresh fruit, and for the rest of the crew a cold pint of Guinness. Despite being one of, if not the most physically and mentally challenging thing I have ever done, it was also absolutely one of the most rewarding.

After a few blissful days in Ireland, saying goodbye to some crew and welcoming new faces, we loaded our cargo while at anchor with the help of a fisherman’s boat and set off to France. My partner and I are now some of the most experienced trainees on board. This means that we are now the trainees explaining things and reassuring the ones who just stepped on. It is because of this that I can now truly see my learning curve and realize that I’ve accomplished my goal of being confident in my ability to help sail this ship. Beyond no longer feeling daunted by the task of learning to sail on smaller ships, I also have a newfound sense of empowerment in my ability to learn any skill I commit myself to try. Although maybe not entirely true I feel that if I can do this, I can do anything.

Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

The gale is the master (by Giulia Baccosi, Deckhand)

We left Denmark, our good friends at Hawila, our old ones in Bornholm and Copenhagen and our new ones in Hundested, behind.

We also greeted quite a few fellow shipmates who are badly missed on board and made our journey very special till now.
And I left the galley as well, swapped it for the deck, and passed on the apron to my friend Shani, our new cook, who I happily introduced to the joys and sorrows of the rolling galley. I can finally begin my deckhand season as planned.
A new chapter of the summer voyage of Tres Hombres started: the ship is bound to Ireland, the longest leg of the entire season.

We cast off the lines from our last shore on a sunny morning, winds were fair and so was the weather as much as our moods. Lately, we have spent many days in harbour, moving from port to port, delivering cargo, and accomplishing our main mission. But we go sailing to be at sea and to be out here is what many of us long for the most. After a month and 4 stops, it was definitely time to fully dive into the Big Blue again.

We sailed on in Kattegat for a couple of days, heading North, making way decently, steadily, smoothly. Awesome favourable conditions to begin the training of our newbies in the watch: learning a whole new language, the names of the sails, all the lines, the sail handling and the manoeuvring theory. As much as the familiarization with all the details of the life on board our good ship: wake-up calls, deck washing, galley cleaning, bilge pumping, bread baking, coffee making…
An ocean of information that has to be properly dosed to be efficiently metabolized and not too overwhelmed for those amongst us who are completely new to this world.

We reached Skagen, the cape that marks the zone which connects the North Sea with the Baltic and stretches between Sweden, Denmark and Norway.
One last sunset tack at a golden hour just half a mile from the wild Norwegian coast, the fjords looking stunning in their unspoiled ancestral beauty. And then the ride began…

A depression coming from the Atlantic was moving fast towards us. It was pretty soon clear that we would have to earn our way to the North Sea tack after tack, watch after watch. The gentle cruising of the summer trip was over, and the time for the real action was finally on us. Tension was rising as the pressure lowered.

Once in the North Sea, the conditions didn’t improve.
The open waters created a mighty swell, with waves up to 4-5 mt high.
On Monday, cook’s day off, we were still confident the weather would remain challenging but still decent, just to end up experiencing a pizza party at dinner in a raging sea, with aplomb sky striped in sudden rainbows, the waves flattened by heavy showers, the bow rising and diving, smashing the surface of the sea with violence, the ship feeling like a wild mad black horse riding in the fast free wind. We felt excited as kids, contaminated by the madness of the Elements surrounding us. Cooking, sharing and eating pizza in such rough conditions has been hectic and felt insanely good. I was happy to take on the challenge to stick to my plan and bake pizza for a whole crew in such weather to finally succeed but I won’t do it twice. Once was more than enough, believe me.

For 5 days the ship has been washed from side to side, as much as all of us from head to feet. Heavy rains, strong howling winds, sudden squalls, and finally, the gale came in a dark casted night. Suddenly, at the midnight watch change, the wind picked up and reached a raging force 8. We dropped sails as fast as possible, furled the royal and gallant with gusts up to 30-35 knots. Full and by, helming hard, the rudder struggling, beating the currents, the legs anchored on the deck, the harnesses clicked in, the gravity becoming heavier as if we were walking on another planet. The cosiness of our wooden home kissed by the golden summer solstice sun was no more than a far away blurry memory.
That dog watch has been epic, even for those of us who already experienced such scenarios. It is always impressive to experience the force of Nature in this way, being and feeling no other than a bared and naked and tiny and fragile human in front of it in the middle of a dark sea. Do your best, keep the focus, and trust one another and the strength of the Black Lady. Hold fast.

And then, eventually, like every storm on land and at sea, also this one got tired and calmed down. Or at least it seemed…

Just this morning, we were still surfing waves up to 5 mt high. While I was steering the ship, a wall of water smashed on the aft deck, swallowing everything on its way. It was so ridiculously big and mighty that all we could do was just explode into loud laughter at our own shared wet misery (especially our first mate Jules, who choose the perfect timing to go inside the washroom just behind the helm to clean the toilet!). We were literally soaked. But the wildness of the Nature around us was fullying us with awe, and big exhausted smiles could be spotted all over the deck.
We are free, wild and alive. And we are where we want to be doing what we love. And we have each other and the precious fellowship that we build together watch after watch. What shall we do if not laugh?
Unfurling the gallant, a gannet (my favourite ocean bird) flew so close to me on the leeward side yard while the ship was heeling on her flank as if she could melt down into the water and I felt so alive, again, I could explode.
And now, as I write these lines, it is the end of the day, around midnight, the wind dropped almost completely and our tired sails who did so well over the last days, flap and release the tension, as we do too. The sun sets behind the biggest wind mill farm in the North Sea. Ironically enough, after few years sailing in this area, I can say I experienced many times wind holes in this zone. Funny place to set up a wind mill farm…

With the quitness of the night watch and cozy intimacy of my watch around me, I feel blessed.
We laugh loudly on the aft deck around the helm, we share the last bar of chocolate and we feel full. Full of life, full of joy, full of all sorts of emotions, feelings and impressions. We look into each other’s eyes and we don’t need words anymore. In only a few days this weather made what months of shining sun, smooth sea and trade winds could seldomly provide: a bunch of badass sailors out of newbies, a group of random strangers into forever fellow friends. A pod of very, very different souls matching and melting into one another beautifully, embracing who we are, simply. The biodiversity of our spirits couldn’t be greater and yet, we learnt how to happily and efficiently cooperate, to live and work together day and night, tired and soaked, supporting and accepting, embracing and appreciating fully who we really are without having to fit in a box to please one or the other. When givin up the ego we can finally see one another, dropping all arrogant judgement to set our eyes free and able to stare amazed at the true beauty and the real value that each of us can bring to the ship and into this world. My family grow bigger after this gale as our hearts wiser and stronger. I feel the Love I can give and I feel the Love I receive too. I can’t count my blessings anymore. All the rest, it’s just dust in the wind…

Thank you Miss Gale, thank you Black Lady and thank you once again Mister Big Blue. You are our true and only one Masters.

Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

Discovering the world, through sailing (by Merel van Schilfgaarde)

Over the past month, I’ve been discovering the world, through sailing on the engineless sailing cargo vessel Tres Hombres.

The journey from France to Denmark has been an incredible and unique experience. After receiving the initial safety and climbing training and a galley and ropy tour, I was invited to work alongside the crew. The kindness and openness of the crew made a great ambience. Thus, from the first moment, it felt like I belonged.

Life at sea was a strong contrast to my life at home. After the confinement of the past couple of years, the sea provided a sense of freedom and openness that I had truly missed. While having no service to connect to the online world, I felt much more in touch with my surroundings and the people close to me. Through the ups (imagine seeing fairy dolphins at two o’clock in the morning) and downs (I am definitely not missing seasickness), I discovered a new way of interacting with my surroundings and experiencing the world.
At one point I wrote in my diary: “I am noticing that I feel fitter. The fresh air, moving my body and the almost mandatory living in the moment is helping enormously. I think that is why I love sailing. Sailing is one of the moments where I can, quite literally, let the wind blow my cares away. Afterwards, I can continue my day with a clear head and filled with good courage.” I think this describes quite accurately what the call of the sea means to me and it is a feeling I would wish everyone could experience once in a while.
Life on Tres Hombres thought me a lot about what it can mean to live a sustainable life, guided by the rhythm of nature. Life on board is about relying on nature instead of trying to defeat it. When we stop worrying about being late, the wind will blow again one day, time frees us up to genuinely look at our surroundings and reflect on our choices. Sustainability runs through the veins of the organisation. It goes much further than bringing cargo from one place to another without emissions. Sustainability on Tres Hombres can be found in the way food is prepared, water is used, the clothes that we wear, and the purchases that are made for the ship. From there it flows into the conversations we have with each other and the way we view the world. I am more than grateful that I had the opportunity to be part of an amazing community trying to change the world while enjoying one of my biggest hobbies, sailing.
Now that I am home again I am trying to incorporate as much as possible of everything that living at sea has taught me. This is a whole new challenge and I am not sure what it is going to look like yet. However, I do feel that my experience on Tres Hombres given me a lot of tools to use.
To all the crew, thank you for this experience and fair winds! I am sure we will meet again someday.
Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

Jugendtraum (von Torsten Schulz)

Wir segeln gerade “um die Ecke”, bei Ouessant, also aus dem Kanal in den Atlantik, auf dem Weg von  Amsterdam nach Les Sables d’Olonne.

Als Jugendlicher las ich alle Hornblower-Romane, die zum Teil genau hier spielen. Beim Lesen versuchte ich mir damals vorzustellen, wie ein Rahsegler und wie das Navigieren in Gezeitengewässern ohne Motor mit einigermaßen Sicherheit und Pünktlichkeit funktioniert. Jetzt, 40 Jahre später, stille ich mit dieser Reise auf dem Lastensegler Tres Hombres diese Jugendneugier.

Das aus Kriegszeiten stammende Holzschiff mit bewegter Geschichte flößt im “Schleuderprogramm”-Wellengang und durch das Saitenspiel bei Sturm in der Takelage nicht nur Ehrfurcht vor den Elementen ein, sondern vor allem Respekt für Andreas, den Kapitän, und seine Crew begeisterter SeglerInnen, die das Schiff routiniert im Griff haben. Das Mitmachen von uns, die wir Trainees genannt werden, ist  gewünscht und gefordert, gerade weil es keinen Motor, keine Winschen und keine künstliche Segel-Intelligenz an Bord gibt, sondern alles auf Teamwork, Geschicklichkeit, Umsicht und Muskelkraft ankommt. Wir Trainees sind Teil des Mehrschichtbetriebs an Bord, Tag und Nacht. Mit dieser Reise verlasse ich die Komfortzone, die sich mit Plastikmüll in Ozeanen und umweltverschmutzenden globalen Lieferketten als trügerisch erweist.

Dies ist an sich schon Abenteuer genug. Was es jedoch zu einem besonderen Erlebnis macht, ist der Humor und die Geduld, mit der Andreas und seine Crew alles erklären und begleiten. In die Rahen klettern und Segel setzen gehören zum Trainee-Alltag wie die Bilge per Hand pumpen und das Steuerrad führen.

Wer eine bessere, fairere und inklusivere Welt wünscht, in der der Mensch und nicht Kapital und Maschinen im Zentrum stehen, sollte beim Anbordgehen Mitmenschlichkeit und Offenheit mitbringen und findet dafür hier im Kleinen, was alles möglich ist:
Handwerkskunst beim Instandhalten von Tauen, Holz und Schiffsgerät unterwegs an Bord, seglerisches Können, Mut und  Kraft in den Rahen, und Begeisterung für ein Metier, das genauso wie andere bedrohte Arten auch zum wahren Reichtum unseres Planeten gehören. Der Mensch ist seine Bedrohung und Chance zugleich. Tres Hombres und seine vielen bewegenden Menschen sind eine Chance, die es zu ergreifen und zu unterstützen gilt, da sie Impulse auch über sich hinaus geben: die Verpflegung an Bord stammt von lokalen Bio-Landwirten und wird von einer kundigen Köchin köstlich zubereitet, die Seife an Bord ist eine handwerklich  hergestellte Meerwasser-taugliche Seife aus Ingredienzen, die Tres Hombres herübergesegelt hat, der an Bord getrunkene Kaffee ist fair hergestellt und ohne Luftverschmutzung transportiert.

Der Wunsch aus Jugendzeiten ging  für mich hier an Bord in Erfüllung und weit darüber hinaus. Ich kann die Erfahrung  nur weiterempfehlen.

Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

Ya tu sabes (by captain Andreas Lackner)

Si amigo, ya lo se! Pero no entiendo bien. Que es el mensaje que me quiere dar este pais maravilloso? O este paisaje salvaje, como dice mi amigo Dominicano Manuel, jajaja.

Ya venimos por la Republica Dominicana desde el 2010, al primer viaje, cuando llegamos a la Bahia de las Aguilas con el mastil quebrado, sin carga ni dinero y el equipaje cansado despues de 3 años del trabajo continuo. Pero el pescador Nene y su mujer Catalina nos salvaron en estos dias, cuando comemos lamby y tomamos ron en la fugata a la playa. En estos dias recorrí mucho de la capital, hice contactos con la prensa, con ambassadores, empresarios y politicos. Santo Domingo me hice descubrir mucha belleza: ambiental, cultural, feminina y gastronomica. Tambien encontramos ron, y con eso cambió la situacion porque ncontramos carga para llevar por Europa! Cobramos el flete adelante y ya se podia pagar la tripulacion y comprar comida por el viaje de un mes y medio hasta Europa. Me recuerdo esperar a Nene cuando llegó con sacos de arroz, vegetales y platano al muelle…
La situacion otra vez cambio bastante en el año siguiente, cuando Forrest, Manuel y sus amigos nos guiáron en el viaje desde Santo Domingo hasta el muelle de San Andres, Boca Chica, nuestro base en la isla de Hispaniola desde entonces.

En esta temporada todavia no habia ningun plan por los viajes del velero Tres Hombres. Venimos cruzando el ocean con muchas ganas, poco dinero y ayuda humanitaria por Haiti. Desde alli fuimos a buscar trabajo entre las islas del Caribe, saliendo de St. Martin hacia el sur hasta St. Vincent. Gracias a Eric de Cireexpress hicimos algunos viajes aventurosos, pero con poco exito. Comemos mucho guineo y arroz blanco.
Cada año, antes que llego la temporada de huracanes, navegamos a Republica Dominicana, donde estabamos seguro de obtener buena carga: ron, cacao y cafe. Productos muy queridos en Europa y abundantes aqui en la isla. Y como llega la carga al barco? Pasando la burocrazya Dominicana jeje, eso si me costaba algun nervio por alli…pero seguimos amigos todos! La autoridad portuaria tan cariñosa, la seguridad, la aduana, la armada, la immigracion… Todos hacen su trabajo muy correcto, somos nosotros gringos cuales no siempre saben cumplir con las reglas locales. Pero siempre solucionamos todas las problemas y en la misma temporada encuentras tan buena gente que no vas a olvidar nunca mas, como las señoritas cariñosas del colmado que sirven el mejor pollo del pueblo.

Gente vienen de puro interes en las tripulacion del barco, los gringos con pantalones sucios, las chicas Europeanas y la pura belleza de este barco sin motor. Cual carguero gasta mas en cerveza que en gasoil? En cual barco el capitan anda descalzo y sin camisa abriendo coco con el machete por la mañana y donde hay el mejor vino? Ya tu sabes…

Y nosotros? Amemos los vistazos de la gente en el mercado, de las chicas sorprendidas, la comida, el sol, el paisaje, la bachata. Las charlas con Forrest y su linda mujer, con Manuel, Lawrence, Victor, el rubio, Freddy, Yovanni y muchos amigos que pasan solo pa unas palabras, un cafe, una cope de ron. Algunos cogen la gitarra, otros nos cantan un son o vienen con carne por la parrillada.
Siempre cuando nos vamos conociendo mejor, algo cambia en la vista al otro, siempre hay un mensaje transferido a su propio modo. Me di cuenta que aqui siempre hay un modo de hablar pacifico, aunque cuesta mucha paciencia a veces, sera de ambos lados…Hay mucho para aprender aqui para nosotros.

Al final, es una visita de trabajo, y en Boca Chica nuestro carguero llega a estar full, cargado hasta bajo la cubierta con delicias del Caribe.
Tambien la tripulacion se completo, venieron alumnos de varios paises para aprender de la navegacion estilo antiguo, estilo verdadero y sin daño a la naturaleza, normal pues.
La despedida con un velero sin motor solamente funciona en la mañana, por el viento de la tierra que sigue soplando hasta las 8ymedio, hasta ahi tienes que estar listo pa salir. Como siempre hay un chequeo de militares con perros y si todo esta bien, ahi vamos! Votando las ultimas lagrimas por la Bahia de San Andres, salimos rumbo a Europa!

Pero antes hay que pasar el pasaje de Mona y eso cuesta, un año mas que el otro…este año la pasamos bien duro: recien saliendo al Atlantico despues de 2 dias con viento fuerte de la proa teniamos que regresar al puerto de Boca Chica por un alumno que decidio que no podia realizar el viaje con nosotros, por razones mentales. Tambien rompemos la vela principal en este viaje y por eso, despues de entregar al chico en la immigracion en Boca Chica, con muchas gracias al Lawrence, que nos salvo en este momento, nos fuimos a anclar en la Saona para reparar todo delante una vista maravillosa de las playas blancas de alli. Ahora mismito ya pasamos la Mona por segunda vez, la brisa buena, toda vela puesta y el cafe servido.

En el mar, la vida es mas sabrosa…Nos vemos al los años, no nos olvidamos

Un abrazo


De “Tres Hombres” op het droge (door Daniel Haller)

Vrijwillig en samen

De mannen grijpen handschoenen, eentje pakt een deken. Dan wordt het deksel van het uiteinde van de lange doos weggehaald. Stoom stijgt op.
Snel wordt de hete plank eruit gehaald. Maar wacht: je stelt je een bord voor, geen plank. Met een dikte van 8 cm lijkt deze meer op een balk.
Zij brengen het naar het achterschip van de Tres Hombres, die op het droge staat naar bakboord, waar verwijderde planken een gat in de romp hebben achtergelaten waardoor men de voormalige schroefaskoker kan zien uit de tijd dat het schip nog onder de motor lag. Zij bevestigen het taps toelopende uiteinde routinematig met schroefklemmen aan de plank onder het gat en drukken het met houten balken en vijzels tegen de romp. Dan wordt duidelijk waarom schroefklemmen hun naam dragen: meter voor meter drukken ze de oorspronkelijk rechte plank op de gewelfde romp en geven deze de nodige twist. Na ongeveer een half uur heen en weer, nestelt het dikke hout zich tegen de romp. Hier blijft het ‘s nachts en koelt het af en neemt zo de vorm aan waarmee het in de buitenhuid van het schip past.

Urenlang kookten de vrijwilligers die bij de jaarlijkse refit van de “Tres Hombres” werkten water in omgebouwde gasflessen en voerden de stoom via dikke slangen naar de kamer, die geïsoleerd is met oude slaapzakken en wollen dekens. Tegelijkertijd werkten anderen aan verdere planken, maakten sjablonen van lange stroken multiplex, sneden de ruwe vorm uit, schaven en schuren de ruwe Douglas-sparrenplanken uit de zagerij. Zij werken aan een plank aan stuurboord die gisteren al was gestoomd, vastgemaakt met stalen krikken, autokrikken, wiggen en schroefklemmen, en met een grote hamer op zijn plaats geslagen. Deze wordt er weer uitgehaald om de laatste aanpassingen met de hand te maken. De aanpassingen zijn niet voldoende en het proces gaat de volgende dag verder.

Binnenin is het schip grotendeels leeg. De scheidingswanden zijn verwijderd en zelfs de stalen watertanks zijn uit hun verankering getild, zodat de frames waaraan de oude planken zijn bevestigd en nieuwe planken met dikke slotbouten zijn bevestigd, toegankelijk zijn. Tegelijkertijd kom je op die manier bij plekken, die je anders niet zou kunnen ontroesten. Het geluid van de met perslucht bediende naaldpistolen, de handschaven en haakse slijpers die op verschillende plaatsen worden gebruikt, zou zonder gehoorbescherming ondraaglijk zijn. Als je samenkomt voor een koffiepauze of lunch, komen er stoffige figuren uit de romp.
Wie tussendoor een helpende hand nodig heeft, zal die snel vinden.

Wat op het eerste gezicht chaos lijkt, blijkt al snel een opeenstapeling van goede wil te zijn die met slechts een paar woorden kan worden gecoördineerd. Engels wordt gesproken, net als aan boord. Tussendoor hoor je Frans, Duits en Nederlands. De beroepen zijn net zo divers als hun afkomst: op een ochtend staat een Canadese vliegtuigmonteur met penseel en verf op de steiger die haar baan bij Boeing heeft opgegeven. De Duitse elektrotechnisch ingenieur, die zijn baan in de auto-industrie niet meer leuk vond, maakt zijn eerste plank. Deze past. En toen ik een slijpschijf nodig had om het volledig verroeste deurslot van de metgezel naar de Foxhole te verwijderen, maar geen ervaring had met de gevaarlijke machine. Een Hongaar met de dreadlocks draaide zich om om me te helpen. Hij brengt ervaring mee uit de zware industrie en is tevens videoproducent. De vervanging voor het felle werk aan de boeg, dat brak bij de terugkeer over de Atlantische Oceaan, werd uitgehouwen door een jonge Nederlandse timmerman die als alternatieve jongere elders in een trailer op een negen meter lange boot woont. Het werk wordt vervolgens geschilderd door de Duitse houtbeeldhouwer die architectuur studeerde. Aan de ene kant van het schip bonkt elektronische rap uit de luidspreker door het lawaai van de machines, terwijl Mali-blues en Fela Kuti’s Afropop aan de andere kant spelen.

Het werk wordt verdeeld door een Nederlander die vanaf het begin bij de “Tres Hombres” is. Hij verveelde zich steeds meer met zijn werk in de bouw omdat het steeds meer ging om de montage van prefab huizen. Dan wordt de Israëlische scheepsofficier met een luide hallo begroet, die ook een vriend in werkkleding meebracht. De Franse DJ, die zijn elektronische apparatuur installeerde op het schip waarop we tijdelijk zijn gehuisvest, schaaft de nieuw geplaatste planken van buitenaf glad, terwijl de voormalig testskibestuurder en outdoorartikelen marketeer uit Frankrijk en een tuigspecialist uit Holland Werg in de scheuren en verzegelt ze vervolgens met teer. “Love Tar” – schreef iemand met een zwarte handafdruk op de koelkast die buiten staat, waar boter en kaas voor snacks of het bier voor na het werk in zit.

Theoretisch eindigt het werk om zes uur, maar voor half zeven begint bijna niemand met het opruimen van de gereedschappen, het afrollen van de kabels en het afvegen van de houtkrullen met een bezem. De meesten van hen hebben nog nooit gevaren op de “Tres Hombres”. Sommigen hopen in de toekomst mee te kunnen zeilen, anderen zijn gewoon zó trots, met stralende gezichten, om te helpen bij het opzetten van een alternatief voor bed en eten.

Onderbroken door Corona
Woensdag, het begin van de herfst: de wind is sterk. Het scheurt de platte kom met de verf bijna uit mijn hand. Als ik de roller in de verf doop, die op lijnolie is gebaseerd, scheurt een verflaag soms een draadje kleur in de lucht. Onder mij bedekt een collega de waterlijn met plakband, ik moet stoppen om hem niet te bevlekken. Later ‘achtervolgt’ hij me en van zijn kant schildert hij het gebied onder het afplakband met aangroeiwerende verf op koperbasis, terwijl een zwarte verfdruppel op de linkerlens van zijn bril vliegt als ik de romp boven de waterlijn met een elegante laag bedek. , glanzend zwart.
Anderhalve week geleden hebben we de whiskyplank erin gedaan. Dit is de naam van de laatste plank die de romp weer sluit en die – analoog aan de topping-out in een gebouw op het land – wordt gevierd met een fles met de juiste spirit en een korte toespraak. Het werk aan de buitenhuid was nog lang niet voorbij: naast het breeuwen van de voegen met hennep en teer, hebben we alle gaten waarin de schroeven zijn verzonken afgedicht met houten pennen. Naast de nieuwe planken werden alle kleine gebieden waar de oude verf afbladderde, geschuurd en gegrond. Dus de romp kreeg het uiterlijk van een lappendeken – nu is de laatste laag twee keer zo leuk.

Ondanks de wind is de stemming bijna euforisch. We hadden de Tres Hombres vandaag in het water willen laten. Maar de alomtegenwoordige beschermende maatregelen van Corona hebben de voortgang van het werk vertraagd. Maar nu stijgt de stemming: overal wordt geschilderd, dit keer op Latino-ritmes. Eindsprint. Het schip zou overmorgen het water in moeten. Ik zal het feest echter missen: aangezien de coronacijfers in heel Europa toenemen, zouden mijn familieleden in Zwitserland het niet begrijpen als ik mijn verblijf verlengde. Dus ik ben op weg naar huis. Maar het gevoel zegt: het hoeft niet de laatste keer te zijn.

Surfen in het kanaal (door Wiebe Radstake)

Op 28 april werd ik om vijf uur ‘s ochtends in de foxhole wakker.

Goedemorgen iedereen: tijd om het anker op te pompen! Een half uurtje later was het anker omhoog en met een heel kleine windje trokken we op en neer in de baai van Douarnenez. We zijn hier gestopt omdat we al 5 weken op zee waren en de wind in het kanaal niet zo goed was (overstag gaan met lichte wind) en we bijna geen voedsel meer hadden. Onze goede vrienden Remi en Liz hebben de proviand voor ons verzorgd (bedankt!) En de crew van Tres Hombres kon een paar dagen slapen.

Een paar uur nadat het anker was opgepompt, stroomde de stroom de baai weer uit en begon de wind langzaam toe te nemen. Ook werden de regens steeds heviger. Acht uur later waren we uit de baai overstag gegaan met een westelijke wind heen en weer tussen Cap du Raz en Ile d’Ouessant. Zware stromingen maakten het een heel bijzondere navigatie. Nog eens 10 uur later nam de wind toe en trok hij zich terug van west naar zuidwest. Met deze wind konden we de zuidkant van Ile D’Ouessant bereiken, maar de stromingen kwamen van noord naar zuid, dus we konden er niet omheen. Vanavond rond 4 uur veranderde de getijstroom en konden we rond het eiland gaan om de zeilen te zetten en uiteindelijk het kanaal in te zeilen.

Ik wist dat dit de perfecte timing was, want een laag dieptepunt zou een wacht later over ons heen komen. Regen, regen, regen en 30 knopen wind van het ene op het andere moment. Dus moesten we ons schrap zetten en het schip een gijp laten maken.

Nu zeilen, of beter surfen we in het kanaal, met tussen de 6,5 en 10 knopen (weer afhankelijk van stroming) in de goede richting. Zoals we in Nederland zeggen: Het paard ruikt de stal!
We kijken er zó naar uit om onze families en vrienden te zien, zelfs als we anders moeten handelen met de 1,5 m-regel.

Nog een paar dagen op zee, het allerbeste.

Wiebe Radstake

Ahoy (by Captain Wiebe Radstake)

We are now 21 days at sea. First, we tacked our way out of the Caribbean sea through the Mona Passage.

Squalls and sailing full-on by through the first ocean waves.  After we sailed close-hauled all the way to the hight of Bermuda. We did see the lights of the lighthouses in the distance and heard Bermuda Radio inform the ships around that if you wanted to visit the islands you had to go into quarantine. We have our own small happy healthy quarantine on board here, in the middle of the ocean.
We are surfing over the ocean and keeping our heads clear: instead of watching tv and internet, we are watching the waves and ocean skies.
Instead of buying toilet papers, we are trimming the sails to go as fast as possible forward: destination Horta.

Till a few days ago: Pedro from Peter Sports café informed that the harbour of Horta was open but crew is not allowed to go on land. We can get provisioning and water to the ship and berth on a special quarantine pier: that’s it.  So no playing rock n roll and dancing on the tables in Peter Sport,  no Tres Hombres painting 2020 or writing my name on the Captains painting by Jorne, no way of getting my mail from the special seaman post office.
And since we have favourable winds, for now, I decided we are going to do this crossing without stopping in the Acores. We have enough food/water and gas on board for another four weeks. We are now homebound: for crew and ship, it’s better to stay in the rhythm of the ocean and have Amsterdam as a destination. Boca Chica to Amsterdam around 5000 sea miles, it will be a crossing to remember.

From today on we will steer North to sail around high pressure in the Biscay and Acores and as soon we have the good hight, we will try to get west first to first reach Land’s End and Lizard Point, after we hope to have good winds to get through the channel and the North Sea. For now, we are enjoining the ocean, this time even without airplane pollution.
All the best from the Tres Hombres

Captain Wiebe Radstake

Martinique (Wiebe Radstake)

After an amazing week in Martinique where we worked together with Les Fréres de la Cote, unloaded empty barrels swimming, loaded full rum barrels swimming and had a good party together with our colleagues from Gallant Blue schooner company it was time to set sail to the next island: Grenada!
I would like to thank Raphael and Guillaume for the help for Tres Hombres!
With 7 new people on board we are a new group now. After pumping the anchor, setting all sails and doing some sail training we were slowly getting into the rhythm of the sea. Behind the islands St. Lucia and St. George there is only little or no wind: a very good way to teach bracing, taking, gybing and using every breeze of wind to get out of the shade of the islands.
48 hours later we arrived in Grenada. We are now anchoring just outside the harbor of St. George’s. People still know us here from our cargo program which we ran together with Grenada Chocolade Company. At the moment I’m working together with agents and customs and immigration to clear in and get the ship into the harbor to unload some organic goods from Europe for a local restaurant here. We keep you updated!