Den Helder: for those who have been around Tres Hombres since her early days, this name will ring more than one bell and recall many memories. It is a town in Noord Holland which faces the island of Texel and looks over the Wadden Zee, with its place in the maritime history of the Dutch navy and fleet.

This is where the headquarters are, in Willemsoord. Where Teerenstra is, the shipyard where Tres Hombres drydocks and gets refitted since 2008. Just on the other side of the canal from the shipyard, there is a green oasis called De Groene Stek, managed by Judith, a strong woman who would deny a smile to no one!

Judith has a great team who works with her in the garden, a team made by special people who would be let apart in society otherwise, people who are differently able but so often get described as disabled. They work setting goals which are tailor-made for everyone involved in the project, matching their personal needs and aiming for real improvements, mental and physical benefits, creating a safe place of acceptance where people otherwise rejected by society can learn new skills.
Through growing veggies and herbs, they grow themselves too! Gardening becomes therapy for them, probably the best and most effective, a way to stay socially connected letting Nature do the healing that is needed.

From there we take the veggies we need for the refits and for the beginning of the winter voyages for many years. We go there to harvest them ourselves, to chat with the people, to cut the apples that will dry in the oven and be served as snacks on board, and to spend some time in this urban oasis of organic agriculture.

Fairtransport and De Groene Stek are long-term friends, Judith has been supporting many cooks and provisioning the galley of Tres Hombres for a long time, during the refit as well as at sea.
And she is so stunningly generous that fresh veggies aren’t the only gift she provides! Let Eddie tell you more about it…


So we are coming to the end of the winter voyage. Reflecting on the time that has passed there is a very clear group that contributed to making the galley what it was.
Groenestek! You have been with us the whole way, and every person on board knows and is so grateful for your gifts. Thank you for your abundant generosity!

A short summary of what they gave

Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

Take a good look at her (By Natalia Boltukhova)

Take a good look at her!

The curves. The canvas. The tempting lines.
The salt, whispering from the crevasses in the weathered wood. The wind, the memory of which is trapped into the folds of the harbour

She is Tres Hombres, Tres for the crew. Trusty, steady, free.

What most might not realize is that she is so much more than an engine-free sailing cargo ship. Sure,
carrying rum, wine, gin, chocolate, and coffee, Tres sounds badass enough.
Her true power, however, lies in bending time and transforming space.
She navigates dimensions and realities with the same grace and ease that she does the waves.

Those stepping aboard soon feel the simultaneous pull of the gravity in one direction, and complete
freedom from it in another. Like surfing a wave on a humongous windsurf board.
In the one sense, the seeming downgrade in lifestyle conveniences common in what
we agree to call the developed world comes crashing down like saltwater splashing
you from behind while you’re scrubbing the pan after the dinner, in the dark, in the cold seawater,
while the world around you rocks back and forth.
Never stable, never entirely clean, all the while clad in layers of slightly damp “warm” clothes.
You know, The Reality.
The Reality of realizing that no other life form we know has showers with hot water switched
on with a turn of a valve. Or a bed that could fit six people, but only one sleeps in it.

The Reality of weightlessness in space and time, head up, gaze tracing the neuro-net
between the stars, back to the immediacy of compass and steering,
when the line between where the ship ends and you begin, blurs, like the horizon
stitching the ocean and the sky. The ship becomes the means through which
you become a complete, inseparable part of the entire world, galaxy, universe.
It is indeed, a transporting vessel, true that.

The Reality that despite our nature and nurture, we are all more similar
than we are different, that deep down we all crave love, understanding, and belonging.
Tres is capable of doing just that. It doesn’t matter where you step on and off.
Remember, she bends time and space. Where and when doesn’t matter.

Sixteen of us started this journey together in Den Helder, four stepping off in Douarnenez,
more joining in Baiona, and so on. Already it feels like parting with family.
Speaking of which, a few days in, with the watch routine setting in, the friendly bickering
between the crew sparkled here and there, adding to the whole family vibe,
no less than grinding more coffee beans than needed (and with a hand grinder no less!)
so that the other watch doesn’t have to do it;
or taking the load off the cook’s shoulders for a day, or taking one for the team scrubbing the toilet,
or rushing to cast off the correct line when in the heat of the moment
a less experienced one mixes them. That’s love and respect.

When you trust someone else – a complete stranger in the case of Tres – to have your back,
to keep watch while you sleep, bake the sourdough bread that you kneaded and put into the pans,
you cede the sole control of the situation, thus becoming part of something larger than yourself.
That’s your belonging.

When you and your crew member dangle bent over a swaying yard, folding the unyielding sail
desperately and fruitlessly trying to convince it to furl
(“Argh – for satan!” – a classic Danish sail coaxing spell),
hear the same response from the sail: “I’m just not meant to furl, hon”, that’s understanding.

And there you have it.

Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

Departure Tres Hombres (by Giulia Baccosi)

On a grey, Sunday afternoon our good ship Tres Hombres and her happy crew set sail and cast off lines to head where the fishes fly and the sun shines bright: the Caribbean paradise!

The refit is finally over, but a new chapter begins now for the sailing crew who hold in their hands a blank new page: they’ll write their own story of their sail cargo adventure because every voyage is unique and unrepeatable. As much as these papers wait to be filled in with memories, the cargo hold longs to welcome once again barrels of spirits and bags of beans.

There is always some sort of epicness blowing in the wind when this annual event comes! A surreal excitement vibrates in all the people present, on land, on the tug, on board. You can definitely feel it, almost touch it. So much work has been done and we were all looking forward to this moment to come: the ship is ready for her 13th voyage around the Atlantic!
This was made possible by all the commitment, dedication and hard work of us all. Well done, everyone! We did it together!

The land and refit crew, together with friends and family members, gathered on the quay in front of our headquarters in Willemsoord to wave their goodbyes and send their good wishes for the winds to be fair and the journey to be safe. Tres was looking dazzling after all the care she received in the past two months and the light that was sparkling in the eyes of the sailing crew was stunning.
Our loyal tugboat, the GAR, a historical vessel that celebrated its 100 years of activity on the water this year, came alongside to fast the lines. As tradition Capt. Dirk and his wife Louise towed the ship out of the locks into the North Sea while people onshore followed her way from the canal, the walls of the lock till the dike. Fair Winds Black Lady, see you when the winter ends!

The first encounter at sea has been with a massive oil rig platform, an image that strongly contrasts with the beauty of this wooden brigantine sailing by, remembering us why we do all this.
The last line went off and the topsail got raised first. Tres Hombres was finally free to do what she knows best: sailing the oceans powered only by the winds!

An unexpected twist happened just as we all thought that was it. A last-minute accident delayed the actual departure of a night: a crew member injured himself, lightly. For safety reasons, Captain Francois decided to drop anchor and as a precaution evacuate him with the rescue boat of the coast guard of Den Helder in order to bring him as quickly as possible to the hospital to be checked. You don’t go out at sea unless you’re totally sure that your crew is fully able! After confirming that it was only a minor injury, the crew member got back on board with a second ride of the tugboat and at dawn, they heaved up the anchor and headed off with the first morning lights. A final rush of stress for us all but that’s life: not always smooth as we wish but a constant surprising challenge and learning opportunity. The crewmate is now doing well and happily sailing along.

A challenging first leg awaits them now, a passage that will take them over the cold North Sea waters before passing the white cliffs of the Dover Straits which marks the entrance of the jam-packed English Channel, crowded with container ships, fishing vessels and windmill farms, sailing between the tides and the currents, by unstable winds and along and across the treacherous TSS (Traffic Separation Schemes). This is possibly one of the most technical legs of the whole journey, where weather and navigation require high levels of seamanship. Crossing the Atlantic is nothing compared to crossing the English Channel engineless!

Their first port of call is Douarnenez, an historical fishing port located in the most western part of the legendary Celtic region of  Brittany, in France. There, empty barrels and cargo will be loaded, together with good amounts of salted butter, apple juice and cider for the happiness of the crew.

Our brave sailors are out at sea now while we write and read, pushed by favourable winds while they slowly realize their dream is becoming true: they’re sailing the ocean engineless on the one and only Tres Hombres!


Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

Observations (by captain Anne-Flore Gannat)

Mornings are grey, afternoons are sunny.

Probably an effect from temperature changes.

Dense fog at times and horn sound from invisible creatures.

The Moon is growing each day among the stars.

Breads rise well and overflow into the bottom of the oven and are delicious.
The four cans of tea and coffee are very often filled up due to the annual usual frozen summer in the North sea.

Stories and laughter at night go well in many directions.
The proud crew is tacking the ship as if it was their children’s toy.

Falcons and birds dare to pause on deck or on the yards and fly away when we move around the canvas.

The culinary experience is still a pleasure these days.
Twelve mackerels ended up in the oven, two were missing…for the vegetarians’ demand, they got it for the next meal. Yep, sausages have been shared too.

Beauty and serenity of tight ropes and slack lines, standing or running, ready to be activated, to be touched.
Not all of them are meant to be embraced, nevertheless they are essentials.

Mystery of life, what is the message sent when the wind isn’t turning into a convenient way.
Okay, the convenience is dictated by nature. Find resourcefulness draw from deep.
Being a drop of water in this immensity, a grain of dust on the planet and I forget to find reasons for every matter.

Just go on the dear seas.

Just observe.

Sentinel of faraway.


Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

Het benedendeksels orkest (by Merlijne Marell)

Ergens tussen 14:00 en 19:15 word ik wakker in het foxhole door een combinatie van heftige golfbewegingen en de daarbij behorende geluiden.

Naast me, aan de andere kant van de boothuid, snelt het water in een kolkende, bruisende stroom. Iets hoger klinkt de golfslag, de typische af- en aanzwellende ruis van de zee. Af en toe krijgt de boot een opdonder, een dreun van een golf beukt een eigenwijze richting.
Binnenin het schip kraakt ‘t hout van de bedden, kletsen voorwerpen tegen de mast, schommelen kleren en klimtuigen aan de waslijnen.
Er dringen kookgeluiden vanuit de galley via de drystore naar beneden. Ook de drystore zelf laat haar orkest van schuddende potten en een rammelende ankerketting klinken.
Iemand daalt naar beneden om uit de voorraad te putten en ik hoor het schrapzetten, het opendraaien van een vat, het wiebelen van een kom.
Op het dek roept iemand iets over de innerjib, opgevolgd door een meerstemmig ‘twooo… six, twooo… six.’

Een slapeloze poos later: ‘Goodmorning foxhole, it is a quarter past seven and time for dinner and your watch.’


Do you enjoy reading our crew’s adventures? Imagine being there when you enjoy our products at home!

De “Tres Hombres” op het droge (door Daniel Haller)

Vrijwillig en samen

De mannen grijpen handschoenen, eentje pakt een deken. Dan wordt het deksel van het uiteinde van de lange doos weggehaald. Stoom stijgt op.
Snel wordt de hete plank eruit gehaald. Maar wacht: je stelt je een bord voor, geen plank. Met een dikte van 8 cm lijkt deze meer op een balk.
Zij brengen het naar het achterschip van de Tres Hombres, die op het droge staat naar bakboord, waar verwijderde planken een gat in de romp hebben achtergelaten waardoor men de voormalige schroefaskoker kan zien uit de tijd dat het schip nog onder de motor lag. Zij bevestigen het taps toelopende uiteinde routinematig met schroefklemmen aan de plank onder het gat en drukken het met houten balken en vijzels tegen de romp. Dan wordt duidelijk waarom schroefklemmen hun naam dragen: meter voor meter drukken ze de oorspronkelijk rechte plank op de gewelfde romp en geven deze de nodige twist. Na ongeveer een half uur heen en weer, nestelt het dikke hout zich tegen de romp. Hier blijft het ‘s nachts en koelt het af en neemt zo de vorm aan waarmee het in de buitenhuid van het schip past.

Urenlang kookten de vrijwilligers die bij de jaarlijkse refit van de “Tres Hombres” werkten water in omgebouwde gasflessen en voerden de stoom via dikke slangen naar de kamer, die geïsoleerd is met oude slaapzakken en wollen dekens. Tegelijkertijd werkten anderen aan verdere planken, maakten sjablonen van lange stroken multiplex, sneden de ruwe vorm uit, schaven en schuren de ruwe Douglas-sparrenplanken uit de zagerij. Zij werken aan een plank aan stuurboord die gisteren al was gestoomd, vastgemaakt met stalen krikken, autokrikken, wiggen en schroefklemmen, en met een grote hamer op zijn plaats geslagen. Deze wordt er weer uitgehaald om de laatste aanpassingen met de hand te maken. De aanpassingen zijn niet voldoende en het proces gaat de volgende dag verder.

Binnenin is het schip grotendeels leeg. De scheidingswanden zijn verwijderd en zelfs de stalen watertanks zijn uit hun verankering getild, zodat de frames waaraan de oude planken zijn bevestigd en nieuwe planken met dikke slotbouten zijn bevestigd, toegankelijk zijn. Tegelijkertijd kom je op die manier bij plekken, die je anders niet zou kunnen ontroesten. Het geluid van de met perslucht bediende naaldpistolen, de handschaven en haakse slijpers die op verschillende plaatsen worden gebruikt, zou zonder gehoorbescherming ondraaglijk zijn. Als je samenkomt voor een koffiepauze of lunch, komen er stoffige figuren uit de romp.
Wie tussendoor een helpende hand nodig heeft, zal die snel vinden.

Wat op het eerste gezicht chaos lijkt, blijkt al snel een opeenstapeling van goede wil te zijn die met slechts een paar woorden kan worden gecoördineerd. Engels wordt gesproken, net als aan boord. Tussendoor hoor je Frans, Duits en Nederlands. De beroepen zijn net zo divers als hun afkomst: op een ochtend staat een Canadese vliegtuigmonteur met penseel en verf op de steiger die haar baan bij Boeing heeft opgegeven. De Duitse elektrotechnisch ingenieur, die zijn baan in de auto-industrie niet meer leuk vond, maakt zijn eerste plank. Deze past. En toen ik een slijpschijf nodig had om het volledig verroeste deurslot van de metgezel naar de Foxhole te verwijderen, maar geen ervaring had met de gevaarlijke machine. Een Hongaar met de dreadlocks draaide zich om om me te helpen. Hij brengt ervaring mee uit de zware industrie en is tevens videoproducent. De vervanging voor het felle werk aan de boeg, dat brak bij de terugkeer over de Atlantische Oceaan, werd uitgehouwen door een jonge Nederlandse timmerman die als alternatieve jongere elders in een trailer op een negen meter lange boot woont. Het werk wordt vervolgens geschilderd door de Duitse houtbeeldhouwer die architectuur studeerde. Aan de ene kant van het schip bonkt elektronische rap uit de luidspreker door het lawaai van de machines, terwijl Mali-blues en Fela Kuti’s Afropop aan de andere kant spelen.

Het werk wordt verdeeld door een Nederlander die vanaf het begin bij de “Tres Hombres” is. Hij verveelde zich steeds meer met zijn werk in de bouw omdat het steeds meer ging om de montage van prefab huizen. Dan wordt de Israëlische scheepsofficier met een luide hallo begroet, die ook een vriend in werkkleding meebracht. De Franse DJ, die zijn elektronische apparatuur installeerde op het schip waarop we tijdelijk zijn gehuisvest, schaaft de nieuw geplaatste planken van buitenaf glad, terwijl de voormalig testskibestuurder en outdoorartikelen marketeer uit Frankrijk en een tuigspecialist uit Holland Werg in de scheuren en verzegelt ze vervolgens met teer. “Love Tar” – schreef iemand met een zwarte handafdruk op de koelkast die buiten staat, waar boter en kaas voor snacks of het bier voor na het werk in zit.

Theoretisch eindigt het werk om zes uur, maar voor half zeven begint bijna niemand met het opruimen van de gereedschappen, het afrollen van de kabels en het afvegen van de houtkrullen met een bezem. De meesten van hen hebben nog nooit gevaren op de “Tres Hombres”. Sommigen hopen in de toekomst mee te kunnen zeilen, anderen zijn gewoon zó trots, met stralende gezichten, om te helpen bij het opzetten van een alternatief voor bed en eten.

Onderbroken door Corona
Woensdag, het begin van de herfst: de wind is sterk. Het scheurt de platte kom met de verf bijna uit mijn hand. Als ik de roller in de verf doop, die op lijnolie is gebaseerd, scheurt een verflaag soms een draadje kleur in de lucht. Onder mij bedekt een collega de waterlijn met plakband, ik moet stoppen om hem niet te bevlekken. Later ‘achtervolgt’ hij me en van zijn kant schildert hij het gebied onder het afplakband met aangroeiwerende verf op koperbasis, terwijl een zwarte verfdruppel op de linkerlens van zijn bril vliegt als ik de romp boven de waterlijn met een elegante laag bedek. , glanzend zwart.
Anderhalve week geleden hebben we de whiskyplank erin gedaan. Dit is de naam van de laatste plank die de romp weer sluit en die – analoog aan de topping-out in een gebouw op het land – wordt gevierd met een fles met de juiste spirit en een korte toespraak. Het werk aan de buitenhuid was nog lang niet voorbij: naast het breeuwen van de voegen met hennep en teer, hebben we alle gaten waarin de schroeven zijn verzonken afgedicht met houten pennen. Naast de nieuwe planken werden alle kleine gebieden waar de oude verf afbladderde, geschuurd en gegrond. Dus de romp kreeg het uiterlijk van een lappendeken – nu is de laatste laag twee keer zo leuk.

Ondanks de wind is de stemming bijna euforisch. We hadden de Tres Hombres vandaag in het water willen laten. Maar de alomtegenwoordige beschermende maatregelen van Corona hebben de voortgang van het werk vertraagd. Maar nu stijgt de stemming: overal wordt geschilderd, dit keer op Latino-ritmes. Eindsprint. Het schip zou overmorgen het water in moeten. Ik zal het feest echter missen: aangezien de coronacijfers in heel Europa toenemen, zouden mijn familieleden in Zwitserland het niet begrijpen als ik mijn verblijf verlengde. Dus ik ben op weg naar huis. Maar het gevoel zegt: het hoeft niet de laatste keer te zijn.

Not under command under control (by captain Anne-Flore)

Wonderful progress towards west yesterday.

The front is passing now with rain and the wind died. We brailed up the main and braced square. It is the trimming for waiting for any kind of wind. The ship is heading north but drifts east. We can only try to drift slower what we don’t want now by “steering” a certain way.
Not under command, patience is the religion here. We don’t choose, so we wait. We try not to complain because we know that it is going to influence the mood of everyone.
And what are 300 miles? (till Den Helder) It is just 2 days with a fair wind, which I know will come.

On Sunday, we take a break from jobs and maintenance. According to such absent breeze, I gave a box of table games for the crew to play in the galley.
Also, we know that our colleagues from Avontuur went sailing around Scotland and soon they will show up in the North sea maybe crossing our path before going home.


Persbericht : Swingend welkomstfeest voor ​zeilend vrachtschip Tres Hombres.

(voor directe publicatie)

10 JUNI 2015

Swingend welkomstfeest voor ​zeilend vrachtschip  Tres Hombres!

Na alweer een zesde maal succesvol, volgeladen met vracht, rond de Atlantische Oceaan gezeild te hebben, zal zeilend vrachtschip Tres Hombres weer terugkomen waar haar reis negen maanden geleden is begonnen; aan de kade voor het Schipperscafé ​Museumhaven op Willemsoord te Den Helder. ​

Fairtransport​ organiseert een welkomstfeestje ter ere van de zeilende vrachtvaart, het schip en haar crew 13 juni .a.s.

De zeilende handelsvaarder Tres Hombres van de Stichting Fairtransport Foundation (voorheen Stichting Atlantis Zeilende Handelsvaart) heeft voor de zesde achtereenvolgende keer volledig onder zeil een reis naar het Caraïbisch gebied gemaakt.
Op verschillende eilanden in de Carieb is er vervolgens 10 ton cacao, 7000 chocoladerepen, 2,5 ton melasse, 21 vaten Tres Hombres Rum en Aloë Vera geladen. Haar lading, welk op de meest duurzame wijze is vervoerd,  is vorige week na aankomst in Amsterdam gelost.

Veel rust zal schip en bemanning niet worden gegund, want de Tres Hombres gaat de komende maanden in Douarnenez, Frankrijk, een lading wijn ophalen. Deze wordt emissie-vrij naar Kopenhagen gebracht.

Eind Augustus zal Tres Hombres aanwezig zijn op het Sail 2015 evenement met een prominente ligplaats in Zaandam.
​Tijdens dit evenement, 19 t/m 23 augustus 2015, bent u van harte welkom een kijkje te komen nemen aan boord.

Fairtransport is een initiatief van de drie zeilvrienden Jorne Langelaan, Arjen van der Veen en Andreas Lackner.

Zij bouwen samen met vele mensen aan een toekomst waar vracht vervoerd wordt onder zeil.
Een tweede ​zeilend vracht​schip, ​de 141 jaar oude Nordlys, komt deze zomer in de vaart en de ontwerpen van het derde zeilende vrachtschip,de driemaster Noah, liggen op de tekentafel.
Wij geven een feestje om zeilend vrachtschip Tres Hombres welkom thuis te heten en u bent van harte welkom.

De swingende band Zinkzand zorgt voor de muziek!
Datum: 13 Juni 2015

Tijd: vanaf 13:00 tot 17:00

Lokatie: Willemsoord 72 Den Helder ​

Voor meer informatie, ook over meezeilen en vrachtvervoer: of via telefoonnummer 0031 (0) 223 683 516.
Of neem een kijkje op: en op Facebook onder