Departure from La Palma: it’s time to leave now

Departure from La Palma: it’s time to leave now

Yesterday the 16th of December we departed from Santa Cruz de la Palma. After loading 11 barrels of rum Aldea, 8 days of work, making the ship ocean ready, enjoying the beautiful island, visiting the Aldea rum distillery (thanks for the nice meal together!), organizing organic food for the crossing and changing trainees it was time to leave.

We had to say goodbye to the trainees Chris, Julien, Raw who joined us from Baiona and to Mea, and Nici who where already sailing with us from the Netherlands. We had to say goodbye to Marco who really helped us out with training the new crew in square rigged sailing and for me the hardest, it was time to say goodbye to my wife Suzan who’s got to go back to our home in the Netherlands.

The life of Suzan and me is really much connected with Fairtransport (sailing around the Atlantic on the Tres Hombres together, married on the Nordlys, planning our life around the voyages on the ocean. I’m really happy Suzan joined me the first part of sailing as a captain on the Tres Hombres), but we also have a life on land: living in a bus and building up an Eco community in Zeeland.

It’s always a strange moment to say goodbye to the ones you sailed with, lived together on this small boat and sharing all these intense moments. The sound of the Norwegian horn and see you in Amsterdam! What makes this moment better are the new interesting people joining the Tres Hombres. We welcomed Jaap, Lars and Lense, who joining us for the ocean crossing.

In the harbor the first thing to do every morning is checking the weather: when is the good moment for departure? First look up into the mast, what is the flag telling you? What are other flags telling you? The smoke from the factories? Then look at the online weather forecast.
Is the ship ready? The cargo sea stowed? When is the provisioning coming? And then again check the weather. Yesterday was the perfect moment: a depression was coming over north of the Canary islands so with the North East winds we could sail out of the harbor of Santa Cruz, using the 24 hours of North East wind to get at least south of El Hiero and wait there till we could pick up the trades and sail further south to the hight of Cape Verde and when we are there: find the good moment to go west.

La Palma is a high mountain island we have to be careful with the winds around the island, even coming from the opposite direction as the weather forecast tells you. Also think about land wind and sea the wind is changing every morning and evening. Don’t only look at the weather forecast on the screens but ask the locals too (fisherman, harbourmaster etc): what do they think?

At 15:30 local time the wind dropped down a moment and this was the moment, with a little push from the dinghy we could come to the East Pier of the harbor, set sails and sail out, sail east, away from the rocks, away from the island away from the waving Marco and Suzan.

Within an hour all sails were set and we were making 9 knots. After a night with a lot of wind shifts around La Palma, La Gomera and
El Hiero (bracing around, bracing around, making in between 4 and 11 knots) and an old swell from the depression up north we are now, in the morning of the 17th, free from the islands: there are no mooring line watches, cruise ships, xmas shops, smell from generators and sounds of cars anymore: for 3 weeks it’s the ocean and us!

All the best from the Tres Hombres, at the moment we are making only 2 knots but we are going south!

Wiebe Radstake

Paradise and hell

Paradise and hell

Yo. Finally, I am going to write an actual Blogpost! Surely the first under my Real Name. Probably shorter than I want. I might write a second one… This is not a post about specific events of this trip but more about the general feeling of being on the Tres Hombres. I have never read the Fair Transport Blog *hrmhumpf* so I might repeat things. And I will steal some inside jokes of the current crew without mentioning the details. To anybody whose English is not fluent enough (like my parents and grandma) I refer to online translation services.

After deciding to take this trip — traveling across the Open Ocean for more than half a year without an engine — I got asked a lot to tell the stories, tell what it is like. What a great adventure! Bateau de Pirates! Save the planet! Palmtrees and Avocados! As everyone who was stupid enough to do this in the last years knows: It is hard, if not impossible to explain this in more words to the People of the Land. It is Paradise and Hell. Both at the same time. And its Sum is even greater than its Parts.

Seasickness, the word not to be mentioned, is a real bane. It eats your brain from the inside, consumes all your energy, hopes and motivations. In the beginning, it makes you wish to not die, in the end, it makes you wish to die. After not eating and drinking properly for one, three or seven days your body loses the strength to keep warm or even put on clothes. It is spiraling down from the bottom. I admit: I get it, every leg so far. Some times worse than others, but reliably for a few days after leaving the harbor. My best way to cope with it: Keep moving! Talking, sweating, joking, steering or just puking. Whatever it takes to not fall into the depression of suffering: Get out of bunk every watch, face your inner shoulder devil. Because: It will pass, it will get better! The sun is always shining above the clouds. For me, it is an essential part of being out there. The price to pay to the ferryman. And it’s worth it!

There probably is no way to get closer to Mother Nature. With all her force, might and mercy. Witnessing a simple sunrise after a gale, on deck together with all crew during watch change, will make the hardiest sailor feel tears of happiness and relief — no words are spoken in such a moment. Wildlife at sea is so unpredictable and rare, thereby so valuable to observe. Pointing out a whale blow to the blind guy… priceless! There are not enough wishes to account for all the shooting stars in a cloudless, moonless sky. And seeing the Bay of Destination from ashore during final sunrise at sea is like admiring a bracelet of diamonds on the horizon. The moonbow I missed — I would actually die for that one! Seeing the mighty ship crashing through waves from the tip of the bowsprit (the pointy end of the boat) gives you Leonardo-di-Caprio moments. And while observing the pattern of swell in a moonlit night from up in the Royal (cannot go higher) you are practicably invincible. Listening to the soft gurgling of waves in your bunk (slightly under the waterline) during a smooth 10-knot cruise is like being back in the womb of your mother. Sushi from a fish caught 10 minutes ago (thank you little fishy), there is no way to get it fresher. These moments feel like pure paradise and I missed to mention a lot of them…

Living on the ship with all those people — strangers at the beginning and siblings at the end — feels at moments similar to beeing in “war”. At least what my generation luckily only knows from the movies: A band of brothers and sisters preparing for and celebrating after the battle. The salt on our boots unites us in the face of the boat-shoes at the local McDonalds. Going through shit together and covering our backs in face of the mate. You catching my lunch from sliding off the table in the galley. Sharing stories of the unimaginable, writing songs about our feats and enjoying basic bodily functions. After being reduced to the minimum everybody is equal: No matter the rank, status or inheritance. It only takes days on board to see through the facades that our modern civilization burdens on us individuals. You cannot wear a mask for long on a boat that small, you can only be you. It is fitting that the most private place (the head) is directly behind the only place that is always occupied at sea (the helm).

The Captain and the Cook are naturally the most important persons on board. The first to offer the general structure and demand the necessary discipline in a place where such need to exist, the latter to offer luxury and homeliness in a place where none such would exist. As a deckhand (that is Me, technically just muscle), the craftmanship and bodily strength needed to work and function on a vessel like this is nothing but trivial: Working up in the rigging, pulling the right ropes at the right time, maintaining the ship, teaching and caring for trainees, keeping an eye on the weather, the social dynamics of forming/norming/performing… There are a lot of skills to be learned. Not only for sailing but also to cope with the life that You live out there, in the normal world.

All this is strongly addictive. I will not be able to return to a life in an office cubicle. Never Ever.

Martin Zenzes. Santa Cruz de La Palma. 2019.

Denk toch aan hen die varen!

Denk toch aan hen die varen!

Denk toch aan hen die varen! Zegt mijn vader altijd als hij de wind en regen om zijn tweedehandsboekwinkel in Zierikzee hoort jagen. Ja, denk toch aan hen die varen,  de afgelopen tien dagen hebben we hard gevaren met de Tres Hombres. Het lijkt alweer lang geleden dat ik  besloot te vertrekken vanuit de baai van Baiona Spanje. In romantische buien antwoord ik op de vraag wat ik doe voor de kost: Ik leef van de wind, maar eigenlijk moet dat zijn: ik leef naar de wind. Want de wind bepaalt onze planning aan boord van de Tres Hombres.  Vorige week werd er een westelijke wind aangekondigd voor twee dagen en daarna een aanhoudende stormachtige wind vanuit de Noord langs de hele kust van Spanje en Portugal. Wachten of gaan? Kijken of het schip klaar is, vracht zeevast, zeemanskisten zeevast, genoeg proviand en water, tuigage in orde en dan de keuze: gaan.

Vrijdag avond voeren we met een lichte zuider wind de baai uit, naar het westen, in de nacht zou de wind naar het westen ruimen en dan wilde ik zo ver mogelijk uit de kust zijn, weg van de lage wal, weg van het land! En inderdaad rond vier uur ‘s nachts ruimde de wind: tweede stuurman Paul voer nu naar het Noorden aan de wind en maakte mij hierom wakker: tijd om overstag te gaan. Met beide wachten maakte we onze eerste overstag en koersten hierna mooi vijftig mijl uit de kust naar het zuiden. De wind ruimde nog meer toen we op de hoogte Lissabon zaten zodat we met een mooie bakstag wind richting naar de Canarische eilanden konden varen.

Buiten het de zeeziekte van het merendeel van de bemanning om een prachtige race, wat vaart de Tres Hombres toch prachtig  door die oceaan deining! Golven van vier/vijf meter neemt ze met gemak: een feest om mee te maken. Na vier dagen kalmeerde de oceaan wat, de swell nam af en we konden zelfs voor het eerst  genieten van de zon, natte sokken werden aan de safety netten gehangen zodat we voor de omgeving een vrolijk voorbij trekkende waslijn moeten hebben geleken. Maar er was daar niemand om het zien. Daar waren we onze eigen omgeving. Ons eigen kleine dorp op zee. We begonnen gewend te raken aan het wachten ritme, het ritme van de oceaan, er werd steeds meer gelachen tijdens de wachten.

Een paar dagen later kwam de volgende opgave: een goede wind en golvenhoogte vinden om La Palma binnen te varen. De haven pier ligt Zuid Noord en je wil dus niet totaal noorderwind hebben zodat je er dan niet in kan zeilen. Ook wil je niet te hoge golven hebben omdat je voordat je aankomt de bijboot overboord wil zetten om twee mensen aan de kant te brengen om de lijnen op te vangen. Eigenlijk hadden we donderdag middag al binnen kunnen varen maar een opnieuw opgestoken Noorderwind belette ons van aankomst. Ik besloot honderd mijl ten noorden van de Canarische eilanden te wachten.

Afkruisen, met de wind mee overstag gaan/gijpen: pretslagen maken noem je dat in de chartervaart. En daar nam de wind weer toe en daarmee de golfhoogte. Dit maal niet een steady wind maar erg buiig. Dit gaf dat als we onder een wolk met regen zaten we snelheden van 12 knopen maakten en daarna weer vier knopen. Hulde aan Soraia die met deze verschillende bewegingen toch goede maaltijden wist te maken.

Met Andreas had ik contact over wanneer een goede tijd zou zijn om Santa Cruz de La Palma binnen te lopen en we zagen een mogelijkheid zaterdag ochtend. Zaterdagochtend voordat de zon op kwam voeren we dan eindelijk richting het eiland La Palma. Hoe vaak je het ook doet: altijd weer een bijzondere ervaring om na dagen lang alleen maar zee te hebben gezien ineens een eiland te zien opdoemen vanuit de wolken aan de horizon. In de nacht al die lichtjes als een enorme mierenhoop in het midden van de oceaan.

Een plan maken, dat doorspreken met de stuurmannen en bootsman en dan het voorbereiden. Ankerkettingen op dek (hoeveel shackles? Hoe diep is de haven?) Mooringlines aan dek, bijboot motor getest en de eerste communicatie met de havenmeester.  Een muster om alles met de gehele bemanning door te spreken en dan het goede moment uit kiezen en naar binnen varen.

Rond acht uur hadden we het sein dat we naar binnen konden van de havenautoriteit. De swell was nog wel hoog (tot drie meter) maar we besloten er voor te gaan. Jeroen de bootsman voer met de bijboot door de hoge golven naar de kant om te kijken hoe de golven en wind binnen de muur was. Over de radio klonk dat het er binnen goed uit zag. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat zoiets niet spannend is, zonder motor een haven in zeilen. Maar de Tres Hombres heeft perfecte stuureigenschappen en de bemanning deed precies wat ze moest doen. Na een spannend half uur lagen we met vast aan de kant. Land onder de voeten!

Na het schip haven klaar te hebben gemaakt, alle zeilen goed opgedoekt, de trossen juist verdeeld, een dekwash en een mooringwacht voor de eerst vierentwintig uur te hebben verdeelt kon een van de ‘lege’ vaten Port aan dek getild worden om daar ‘het restje’ uit te halen. We konden proosten op een hevig maar mooi stuk oceaan zeilen.

Aankomende week gaan we het schip klaar maken voor het volgende stuk varen: de oceaan oversteek. We zullen de eerste rum laden van Aldea en er komen veel nieuwe trainees. Ook moeten we gedag zeggen tegen een aantal trainees  die we nu oprecht vrienden kunnen noemen. We hopen hen te zien bij het uitlaadfeest in Amsterdam, de Fairtransport familie groeit altijd weer door. En dan is het weer tijd om het weerbericht te bestuderen. Altijd maar kijken naar de wind. Het is zoals mijn collega Harry (van de Morgenster) mij eens zei: Het weer: je kunt er eeuwig naar kijken of over praten, maar je veranderd er niks aan.

En daarmee wil ik deze weblog vanuit Santa Cruz de La Palma eindigen: Ahoy vanuit een zonnig maar door cruisetoeristen overspoeld La Palma!

Sinterklaas Kapoentje (Mea Mulders/Trainee)

Sinterklaas Kapoentje (Mea Mulders/Trainee)

Sinterklaas Kapoentje
Gooi wat in mijn schoentje

5 december – sinterklaas avond in Nederland.

Vannacht werden we wakker gemaakt voor de night watch van 00.00 uur met een sinterklaasliedje gezongen door Karsten uit Duitsland en aangezien Sinterklaas van kadootjes houdt, worden we met een stroopwafel in onze schoen verrast.
Heerlijk om die op te peuzelen met windkracht 8.

Tijdens de night watch wisselt de wind soms van de koude wind die we maar al te goed kennen naar de warme wind uit Sahara en dan weer terug naar de koude.
La Palma komt steeds dichterbij!! 🙂

De wind houdt nog even aan. Als we niet oppassen zijn we te snel in La Palma en hebben ze nog geen plek voor ons in de haven.
Eerst maar een pepernootje en een zeil naar beneden.

Mea Mulders

Things we do on watch (Karsten Babucke/Trainee)

Things we do on watch (Karsten Babucke/Trainee)

The watch-system on board is divided in five watches. There are two in daylight and three at night. Usually we are watching the sea and waiting for the next order, training the Trainees and cleaning.
But sometimes the watch becomes really long because there is nothing to do but looking.
So some of us are just trying to get their sox dry or doing the dishes. But if these things are also done, we become more and more creative. We start games and do lists.

We are planning the play list for our next arrival party. Because of the strong weather in the last days we are looking forward to the arrival a lot. So we need good music for our arrival!

The list is a pretty mix of a lot of evergreens and some songs related to sailing, cause every crew member has ideas for it. So it starts with “he’s a pirate” and goes on with some shantisongs, there are some funny Austrian songs and cool songs from the 80s. And a crazy song about, getting loaded.

Also we started a few games. The first is the ropy-game. Someone says a rope and the others have to find the right one. This is a good exercise for the trainees to learn the ropes and their function.
There is also the watching-game, the one who got the most points wins. A watcher got points if he/she sees a cargo ship, a falling star, a dolphin, a whale or a rainbow. The trainees are actually heading the chartlist cause they are only watching. The Mates are straight behind. But most of all the Starbordwatch is the best. They found a flying Fish, a night rainbow, that came up with strong moonlight and some rain – for sure.

So the watches are passing by and we are heading to La Palma. Today we are cleaning the boat, so there is not so much space for crazy games. But we never know when the next weather-depression or storm is coming. We are prepared for everything.

Good luck and goodbye, the Tres Hombres Crew.

Onderweg naar La Palma (Chris Verhoeven/Trainee)

Onderweg naar La Palma (Chris Verhoeven/Trainee)

We stevenen met een constante noordelijke wind in de richting van La Palma. Er waren momenten dat ik – en met mij andere trainees – wensten dat we er waren… Maar ons offer aan Neptunus heeft het tij volledig gekeerd. Onze ‘landmodus’ is vervangen door het ritme van de zee. Kloktijd is vervangen door de routine van 4 uur wacht (0.00 – 4.00 uur), 4 uur rust 6 uur wacht, 6 uur rust 4 uur wacht en zo de klok steeds rond. Het lijf is gewend aan de voortdurende bewegingen en dat maakt de lessen in old school zeilvaart, het klussen en genieten van sterrenhemels, fluoriserend plankton en de wisselende aanblik van de golven en luchten spectaculair.
Geen idee of er een echte zeeman in mij schuilgaat, maar het observeren wat er in de atmosfeer, met het schip in de hechter wordende groep en in mijzelf gebeurd is al opwindend genoeg, wat mij betreft. Ik kan een beetje zeilen, maar nu is het ook zaak om alle Engelse uitdrukkingen te kennen. ‘Get the slack out off the Braces!’ ‘Ease the course sheet!’ En zo zijn er nog een hele reeks anderen uitdrukkingen, die ik hier voor het eerst hoor.
De grootste uitdaging voor mijzelf is een keer de mast in de boel van bovenaf bekijken. Als ik daar dan de kans voor krijg tenminste, want waar je ook bent, er is altijd wat te doen.Ik geniet van het vakmanschap van de crew. En van de kameraadschap tussen mensen die allemaal van mening zijn dat het kapitalistische systeem waar we met zijn allen inclusief het goederentransport over zee – in zitten een schop onder zijn reet verdient. Maar mijn grootste respect gaat toch wel uit naar de motor die de Tres Hombres draaiende houdt: Soraia onze superkok. Onder ‘really tough conditions’ weet zij ons prachtige maaltijden voor te zetten. Daar zijn we inmiddels al ruim 500 fossielvrije zeemijlen mee vooruitgekomen! Moeite Obrigado, Soraia!

A beautiful day (Adam Spargo/1st mate)

A beautiful day (Adam Spargo/1st mate)

Well, what a beautiful day! Since the day after leaving Baiona, we have had strong Northerly winds, which have been good for our progress south but have built up bigger seas than I have seen before. It was great to see the change in direction from westerly to northerly swell. Last night as it was getting dark I saw three separate waves – one northerly, one westerly and one something else, break one after the other at the top of one huge crest. This change in direction means that the different wave patterns interfere with each other and generate waves that sometimes are the height of all patterns combined, sometimes canceling each other out. The effect is that you have huge waves occasionally but not in a predictable pattern. Everything has to be super sea-tight or else it is gone – cups, water bottles, even people. It is a credit to the safety policies on Tres Hombres that safety lines are rigged and everyone on deck is clipped on from their harness, otherwise people would be thrown around the deck and even over the side. This morning the wind has reduced a little and the waves are coming much more regularly from the north. Although one managed to find its way into the toilet this morning before I had properly woken up, which was a surprise. People are starting to find their sea legs today with the more settled conditions, latent seamanship is starting to emerge, people are walking more confidently down the deck, looking for jobs to do. Trainees are learning to steer the ship, in still quite challenging conditions, but it seems easy compared to last night. Broken lines are being replaced, loose ends are being whipped and spliced but there is still a lot of sitting and staring at the stunning seascape all around. I may even get time to catch a fish later, but first coffee. We are now less than 200 NM north of the height of Madeira, doing a steady 8 knots. Tomorrow morning we will look at the new weather forecast and decide if we go there or not. As the forecast is it will be sensible to carry on to La Palma using this wind to best effect, but if we don’t like anything on the new forecast we can easily go to Funchal and let it pass. I have mixed feelings, Madeira is lovely, more lovely than the canaries in my opinion, but we have an appointment to take our first cargo of rum in La Palma!


De dag begint (Paul Lansbergen/2-de stuurman)

De dag begint (Paul Lansbergen/2-de stuurman)

Het is rustig weer als de dag in Baiona begint. Overal op het schip zijn bemanning en trainees bezig met het onderhoud van het tuig en de rest van de boot. Het weer is goed, iedereen heeft zijn werk, er wordt uitleg gegeven aan nieuwe trainees, stagen worden gespannen nieuwe voorraden worden opgeruimd en de vracht wordt netjes in het vrachtruim geplaatst. Als rond half elf kapitein Wiebe terug komt aan boord heeft hij de laatste weerberichten opgehaald en nagedacht over het plan wat we tot op dat moment hebben om de volgende morgen te gaan vertrekken, de nacht achter het anker in de baai te blijven liggen en de volgende dag aan de overtocht te beginnen naar La Palma. Muster! roept hij: het teken dat iedereen zich moet verzamelen voor een mededeling. Iedereen laat rustig zijn werk vallen pakt snel een kop koffie en verzameld zich op het achterdek. We gaan weg vandaag zegt Wiebe zacht tegen mij. Ik begin zacht te lachen van binnen. Het worden een paar uur hard werken om alles op tijd zee klaar te krijgen. Maar dan gaan we ook weer varen: iets waar ik en de rest van de mensen op het schip naar uitkijken na een week in Baiona.
Wiebe doet zijn mededeling en er wordt enthousiast gereageerd. Het worden een paar drukke uren waarin de vracht nog zeevast gezet moet worden. Ook moeten de laatste klusjes in de tuigage nog gedaan worden, water moet nog gebunkerd en ook de laatste voedsel voorraden komen nog aan boord. Iedereen werkt hard en er gebeuren ineens een hoop dingen tegelijk. Maar het is klaar als om een paar minuten over vijf de sleepboot vast maakt. Iedereen heeft een euforisch gevoel en is blij om te vertrekken. Er staat op dat moment maar weinig wind: best spannend op een schip zonder motor. Rustig aan drijven we naar buiten met wat hulp van onze eigen bijboot. Er wordt nog even hard gewerkt door crew en trainees om alle zeilen te zetten waarna ons een heerlijke maaltijd staat te wachten van onze scheepskok Soraia. We zeilen rustig de nacht in met een knoop of zes weg van de kust op weg naar een nieuwe verte.

Terug aan boord (Wiebe Radstake)

Terug aan boord (Wiebe Radstake)

Terug aan boord (Wiebe Radstake)

Weer aan boord, na een paar dagen zuidelijk gereisd te zijn met de bus, blablacar, liften en de trein zijn Suzan, mijn vrouw en ik aan boord gekomen in Baiona Spanje. Niet met het vliegtuig willen reizen is best een uitdaging maar ik zie liever zulke prachtige landen vanuit een treinraam als de vliegvelden die overal op de wereld hetzelfde zijn.

Het is altijd weer een bijzondere tijd voordat je voor langere tijd aan boord gaat. Een paar maanden weg van thuis, vrienden en familie, weg van die wereld.  Nu geen kippen meer voeren maar je bord vasthouden in de Galley, niet meer door de Zeeuwse modder naar het houthok maar een rondje over het voorschip in de zoute golven.  Het dagelijks leven gaat weer om de weerberichten en niet om internet met al haar loze nieuws. Sommige dingen blijven wel het zelfde: een boek lezen als je niet op wacht ben, gitaar spelen in de buitenlucht, stukken schrijven voor later.

Het gaat goed met de Tres Hombres, de crew en trainees werken goed samen om de rigging aan te spannen, voetlijnen worden weer aangetrokken, de kombuis wordt bevoorraad terwijl het voedsel koken gewoon door gaat.

Ik doe mijn ronde om te zien hoe de crew er voor staat, of ze het naar hun zin hebben, nog dingen nodig hebben voor de volgende crossing. Met bootsman Jeroen bespreek ik de technische staat van het schip, het tuigage en gereedschap met Paul en Adam de stuurmannen gaat het over de navigatie en over hoe de groep er voor staat. Met de kok Soraia bespreek ik of er genoeg voedsel is, of het koken wel gaat en er genoeg wordt geholpen.

Deze week komen er nog 5 nieuwe trainees aan boord, samen met hen maken we het schip klaar, ze leren de zeilen, de lijnen krijgen lessen over het zeilen aan boord van een dwarsgetuigd schip. Ook gaan we nog 28 lege vaten laden om die op te vullen met de beste rum op La Palma, Barbados, Martinique en Dominicaanse Republiek.

Het weerbericht, getijdes en afstanden worden samen bekeken en dan is het binnenkort tijd om zee te kiezen. Nog even wachten op de Noorderlijke winden die ons naar La Palma zullen brengen. We hebben allemaal zin om  de Atlantische oceaan op te gaan! 

Andreas: Die Watschn von Finisterre

Andreas: Die Watschn von Finisterre

So schön war die Abfahrt aus Dieppe, dem freundlichen Hafen in der Normandie, mit einem grossen Schwimmbad mit Sauna, das der ganzen Crew die Möglichkeit gab, uns die Kälte der letzten Tage aus den Knochen zu treiben. Nach einem eiskalten Morgen kam der Schlepper und zog uns aus dem hintersten Hafengebiet raus auf See, wo die Sonne schien und ein leichter SO Wind nach allen Segeln rief. Zusammen mit einer Riesenflotte kleiner Fischerboote, die auf Jagd nach den Saint Jaques Muscheln gingen, verließen wir die französische Küste gen Norden, den Bauch sowie den Laderaum voll mit Spezialitäten aus der Loire und anderen Gegenden.
Am Abend schon waren wir bei England und kam der angesagte Nordwind um die Ecke. Erst noch zart und mitfühlend mit unseren 12 Seekranken, die gerade wieder von unserer portugiesisch beeinflussten Küche genießen konnten, dann aber sowie wir ihn brauchen um über die Biskaya zu kommen, mit Stärke 7 bis 8. Bis zu 15 Knoten weisst das Log auf bei Quessant, dann können wir endlich leicht abdrehen und die Rahsegel den achterlichen Wind sowie die Dünung voll nutzen. Jaja, alle wieder seekrank…aber die hartnäckigsten beißen sich durch und nach dem 3ten Mal ausschlucken wirds ihnen zu deppert und der erschöpfte Leib wird mit Ingwertee und Butterbrot zur Vernunft gezwungen, dann gehts auf einmal wieder!

Fast hätten wirs in einem Zug geschafft aber 100 Meilen vor dem Ziel hatte der Atlantik noch eine paar Überraschungen bereit: die ersten Delfine und Pilotwale, superschön! In einer hohen Welle schwammen sie fast auf Augenhöhe direkt neben dem Schiff! In der Nacht dann ein Nachtregenbogen! Auch ein wunderbarer Anblick, belichtet durch den fast vollen Mond…und dann noch ein Tag Windstille mit Sonnenschein und 4 Meter Dünung, da wackelt es so richtig!

In diesem Moment, halb 6 in der Früh, kassieren wir die Watschn. Ich schreib gerade mit ca. 30 Grad Schräglage derweil unser Steuermann Paul das Schiff mit 8 Knoten hart am Wind gegen die Atlantikwellen anpeitscht. Dynamic aging nennen sie das was wir tun. Kann man wohl sagen. Trifft wahrscheinlich auch auf die Seeleute zu. Hab ich erst jetzt in Frankreich gehört, klingt aber gut. An Marketing denkt man nicht soviel auf See, vor allem nicht wenn man in Kürze Stärke 8 aus NW erwartet. Wo über wird er drehen, Süd oder Nord? Kommt Gewitter mit? Wurscht, um Finisterre müssma herum und nach Galizien rein, wo unsere Madeira- und Portweinfässer warten aufs Schiff, sowie Paella und spanischer Wein auf uns!

Guten Morgen!


Sustainable transport over sea. Tres Hombres, Nordlys, Ecoliner, Clippership, Noah, Fairtransport, Fairtrade, Logbook, shipping news.