2 weeks on board (Lars Bulanov/Trainee)

One more day of 2019 and the last one. In the middle of the ocean – a perfect place to look back at the past months, (even years?) of your life. The ocean is a kind of mirror – it shows you the picture of your current spiritual and emotional condition. The measurement device of your soul temperature.
My thermometer says: peace, harmony, freedom, happiness. No boundaries, no worries, no obligations. It is a feeling of pure harmony.

I joined the crew in La Palma. I arrived by plane 2 days before we started for Barbados. Unbelievable – one day before I was still sitting in the office in Berlin, one day before I was still being overloaded by destructive issues of a big city life.
It takes time to start reflecting. It was a little bit disappointing in the beginning: Why I can’t write down immediately the super philosophical enlightenment’s in my diary? The only thing I forced myself to do was at least to document the day (and night -:) routine on the ship and the new impressions like flying fishes, dolphins and hundreds of falling stars.
But then I understood – it takes time. First you need to sort out and empty your “brain wardrobe”, your “brain cellar”. You need to throw away all the trash you have accumulated through mass media, through hundreds of adverts-banners in the metro, through tons of forced useless small talks about nothing, through dozens of every day worries and appointments… The list of things which brings you away from yourself is very long.

I am done with the list and I threw it away.

Happy New Year to all of you!

P.S. Cnm, our plan seems to work! We have a good speed! Te quiero!

Ahoy (Wiebe Radstake)

Yesterday we found the wind back again. After sailing a night SW completely downwind with only the squares, upper bob and outer jib up (rolling rolling), in the morning the wind veered and increased. Within an hour we braced, set all stun sails in a good angel to the wind, set the flying jib, inner jib, bob, mainstay, main and gaff topsail. Whoehiee: sailing 8 knots again to the west. The last 24 hours we did 165 miles and we still doing 7.5 knots average. Hope we can continue this speed for another 1200 miles.
Last night we had a movie night on the aft deck (Soraia even made popcorn), we changed the time again and in the extra hour we watched the documentary: ‘around Cape Horn’  about sailing on the P liners nearly 100 years ago. Fantastic to see the seamanship in that time and inspiring to set more and more sails on the Tres Hombres trying to make more and more speed like they did on the old clippers.
In the afternoon we had a lesson of Russian language from Lars, we can write our name now in Russian, always good to know if you’re sailing to Barbados…
In the same time the maintenance is going on: Jeroen made even a new pin rail all the way in the front on the bow above the bowsprit for the stun sail halyards and tacks. The electricity is going well with the new solar panels, tow generator and windmills we use a little bit more energy during the nights but we fill the batteries during the days in the sun. The avocados and bananas are going fast now but we think we will still have some left till we arrive in Barbados.
Ahoy! Wiebe

The west is the best

Yesterday the 24th, after a fantastic pizza lunch all together in the sun on deck we decided to gibe.
We where sailing 50 miles west of Santo Antao and did 195* over ground. I said to Adam and his port side watch: you organize, I will run around, pull some ropes and our cook Soraia is at the helm. And there we went: Gaff top sail down, brace square, get the main in the middle, get the bob’s, flying and outer jib to the other side, give a new course to steer to Soraia, brace again and fine tune everything. Set the gaff topsail and after that Jeroen, Laura and me could continue with preparing to set the stun sails. One hour later we where sailing with the stun sails up, the rum banner under the course, all square sails, flying and outer jib, upper bob, mainstay, main and gaff topsail. Whiehaaa 6,8 knots again: new course: 250: straight to Barbados!
Around 5 o clock we did see the first movement in the water: there where around 8 whales coming from the North, joining us for 20 minutes and after that the ocean was full of dolphins. And when I say full, I mean really full: around 60 dolphins where playing around the Tres Hombres. Both watches where watching them, climbing in the mast, climbing under the bowsprit, making photo’s, making sounds. This is now already one of the best Christmas we ever had. Today we have a big lunch altogether in the sun, all sails up, I smell already some chocolate cake from the galley.
all the best from a happy captain
Wiebe

Tres Hombres Christmas Greetings 2019

FAQ
Q: Whats this?
A: Everybody who is on board now wrote a few sentences (or a paragraph) with Christmas
Greetings in their local dialect

Hal

Grias eink Servas and meine Leid und Hawara dahuam z Weinberg und
in Graz. Mir san grod am Weyg owi z di Kap Verdischen Inseln und
daun biang ma mol rechts o und foan umi aufd aundare Seidn vad
Woeld und schaun wos durt sou lous is. d Nocht is do heraust sou
klor dassd zuaschaun kaust wia die Planetn hintam Horizount
vaschwindn und togsiwa trog i nur die Bodehousn. Ziang tuats mehr
ols wia in Wien, und zeitweis losn si boa Viecha auschaun wie
fliagende Fisch, Schuedkroetn und Doefin. Kernoel houms do kans,
sist bast owa ois. Froue Weihnochtn und a guads Neigs, gfrei mi
scho wieder auf an guadn Zwiefueroustbrodn und a Xoechts.

Hawider und Pfiat eink Gouttschei, Sascha

—–

Askim!Burada her sey cok guzel!Once ruzgar yok ama simdi bir cok
iyi ruzgar var!Gidiyoruz daha hizli! Seni seviyorum ve cok
opiyorum!Denizcin.
Dorogiye moyi! U menya vse prekrasno!Obnimayu vas!Vseh vas s
nastupayushimi prazdnikami i vypejte tam za teh, kto v more 🙂

P.S.Mishka, peredai moej mame bolshoi okeanskij privet pls!
Lars

—–

Krekwakwou, mien dartigste zeilende n kaertje nie rond t’ailand
maer rond de oceaan. Ik kan geen zeeuws en lust geen vis, dus maar
even in t Nederlands: Aan de mensen boven het dal, in Alkmaar, in Paterswolde en waar dan ook: fijne kerstdagen vanaf de oceaan. Speciaal voor Suzanpan, het zijn bijzondere tijden!
Wiebe

—–

O Natal esta a porta embora seja dificil de acreditar. Tres Hombres
esta neste momento a caminho de Cabo Verde, onde os bons ventos
comecam.Por aqui diz-se: segue Sul ate a manteiga derreter, vira a
Oeste e sempre em frente! Exprerienciamos agora uma forma
totalmente diferente de velejar, muitos mais calma e previsivel. Os
nossos dias repartem-se entre trabalhos de manutencao, reparacao de
cordas, madeiras, velas; bem como em licoes de previsao do tempo,
leitura das estrelas ou ensaios e estrategias de accao para casos
de emergencia. Estamos todos bem a bordo, gratos pelos raios de sol
e pelo mar amigo. Comeco ja a apensar na nossa ceia de Natal
debaixo das estrelas. Ainda nao tenho o menu completo mas com
certeza o bacalhau e o arroz doce nao vai faltar! Mando um abraco
para toda a minha famila e desejo a todos em terra, e no mar, Boas

Festas e Boas Entradas! Ate ja xxx Soraia.

—–

Tussen het dekschrobben, en met mijn hand op ‘t het roer en mijn
blik op de kim door, loopt er behalve zo af en toe wat zeewater
hier niks uit de spuigaten. Mam, Pap, fijn kesfees in Utereg! veel
plezier in het oosten, en ik wens jullie een gezelig tijd in de
donkere dagen in Nederland! SLvd, ik wens je veel zelfdeliefde,
weinig zorgen, en veel knuffels! JMEAZ! Buddi, tegen alle
verwachtingen in kan ik je zomaar toch nog een fijne verjaardag
wensen! (Wie weet ook nog eens op tijd!) En veel plezier bij je
verdediging! Voor de drieeenheid: alles onder controle aan deze
kant van de wereld, doen jullie jullie eind? And for those at the
VU: don’t worry, we have peanut butter, and even heard rumors there
are chocolate sprinkles as well.. (: Ik wens jullie gezellige en
inspirerende tijden voor deze donkere dagen en het nieuwe jaar!

Liefs, Jaap

—-

Lieve familie, vanaf een zonnige oceaan een berichtje voor het koude
Nederland. bij ons is het weer weer voor zonnebrillen en korte
broeken. ik hoop dat jullie fijne dagen hebben! wij maken nu na een
aantal rustige dagen een mooie snelheid en lopen mooi op schema. De
routine van een oceaan crossing zit er inmiddels ook aardig in bij
de meeste mensen en de zeeziekte is eindelijk bij iedereen voorbij.

Groet Paul.

Fijne top 2000 en prinses Sissy gewenst. Er is een stuk varken naar
jullie onderweg – wel delen!
Liefs, Laura

Lieve mensen die ik mis – Er schiet af en toe een beeld door mijn
hoofd van een zacht verlichte woonkamer in België of Groningen,
waarin jullie bij elkaar zitten, met buiten de koude, donkere
decemberlucht. Ik ben inmiddels in een ander werelddeel, in een
andere tijdszone, in een ander klimaat. Het voelt als een parallel
universum, ik verwacht half aan half dat het nog steeds november
zal zijn als ik terugkom, alsof ik even uit de tijd ben gestapt.
Het is hier de laatste dagen precies zoals men zich “met een
zeilboot naar de Carieb” voorstelt: zonnig, met een blauwe lucht en
bolle zeilen, heel veel sterren, oranjerode zonsopgangen en
dolfijnen. Ik zou het heel fijn vinden om jullie even te zien met
kerst. Om gewoon aan te schuiven en jullie commentaar te horen over
hoe bruin en blond ik ben geworden en om trots het eelt op mijn
handen te kunnen laten zien. Maar ik vaar nog even verder. Maak er
een mooie kerst van. Ik denk aan jullie. Heel veel liefs, Anna.

—-

Ja beste Jruesse annet Jladbach, det Rheinland sowie Bremen und
Umzu! Hier is allet juut, mer mache Heilichavond op see! Kein Baum,
Kekse oder sowat, dafuer Sonne satt! Jesundheit und Frohsinn an
alle dies brauchen. Sehmer uns halt im naechsten Jahr.
Martin

Schoeni Wiehnacht und aes guets noeis aune wo i dr Schwiz das laese
(Gopferdeli isch das schwirig, uf aere hollaendische Taschtatur
baernduetsch z schribe!). Ues geits guet hie uf aem Atlantik.

Daniel

13 zeilen, 15 mensen, een warme, schommelende oceaan en de zon, de
maan en de sterren. Wat een erVAARing (haha) om kerst en nieuw op
deze manier te vieren… Aan al mijn prachtige vrienden en familie
in Negenduust en relatief ver daarbuiten: jullie worden gemist!

Feest ze goed! Veel liefs, Eva

Liebe Familie Babucke, Hütter, Salzbrenner, Stammberger und meine
Freunde, ich wünsche euch allen eine frohe und erholsame
Weihnachtszeit! Lasst euch nicht von zu hohen Erwartungen stressen
und genießt das leckere Essen. Es ist spannend wie sich die Wünsche
auf See ändern. Im Moment wünsche ich mir einen neuen
Kugelschreiber und eine Dusche. Ich hoffe eure Wünsche gehen in
Erfüllung. [Die Gegenwart ist das größte Geschenk!] Ich freue
mich schon darauf mit unserer Köchin das mehrgängige
Weihnachtsessen zuzubereiten. Denn wir lassen es uns nartürlich auch
gut gehen. Ich wünsche euch allen, dass ihr schöne und
besinnliche Momente erlebt und einfach zur Ruhe kommt. Ich denke
das ist das was man an Weihnachten braucht. In Glaube, Liebe und

Hoffnung,
euer Karsten

Tis weer kerst, voor mij tees jaar geen gezever. De oneindigheid
van de oceaan zet alles in een ander perspectief. Waar zijn we me
bezig? Aan iedereen van de Lense Crew, ik zie jullie allemaal
graag, amuseer ulle, pak et er van. In een stuk hoop ik terug naar
mijn roots te keren en dan gaar we der ng es een stevige lap op
geven… Hold Fast… De Lense

Vier de kerstdag, alsof er honderd man om een lam in de grond
staan. Ik moet het missen, maar jullie ook. Vier het samen!
Jeroen

Happy Crimbo Meg & George X.

Adam

Acceptance, adaptation and perseverance

First time I saw Tres Hombres in Amsterdam I was humbled by her. She was quiet and gently rolled by the quay. Yet, simultaneously, she was screaming something I couldn’t quite get at the time but it felt important and real. I was curious.
Getting on board for the first time, just as a visitor, felt strange. It was like stepping into someone’s old home. There was a story in every wooden plank, character in each rope. One by one I got to meet the crew. They shared salty wrinkles, hardened hands and torn clothes. They talked about whales, and storms, and pirates tales; but their eyes had seen things they could not express and I could not even start to imagine. Their laughter was bright and loud, their gaze though, was sharp and serious. What did they learn? I had to find out.
I’ve never sailed before. I am afraid of heights. I would be useless on deck or up on the mast. But I have cooked before. So I had a plan: Maybe I’m not a sailor, but I shall be the sailors’ cook.
Now, m

No more land in sight (Jaap van Krugten/Trainee)

Foto: Marco van der Does

After our departure from the Santa Cruz de la Palma harbor, the shouts of command quickly changed into shouts of joy: we are on our way to Barbados with 10 knots! During the next night watches, we can see the lights high on the islands of Gomera at port, and later on Hierro on starboard. We are making our way south, towards the trade winds. Although the little wind we have now, makes our ride less bumpy and more pleasant for those with seasickness, we are not making a lot of speed. The couple of knots we are making seem to come from the current rather than from the wind, but hey, at least we are going south.

Since the container harbor of La Palma and the lights from Gomera and Hierro, the scenery has changed quite a bit: no more land. From the top of the Royal, the view is practically identical in all directions (and quite amazing). Through the few clouds that dot the horizon, the sun and moon rises are quite astonishing, the milky way clearly visible at night. The lack of wind and the lazy waves rolling by makes being here almost surreal. Only the radio, airmail and our sanity is telling us that there is more than us bobbing around in the seemingly infinite ocean.

One morning we were treated with a beautiful sunrise during breakfast, and on top of that, four small dolphins were swimming around the ship. Simultaneously breaching and diving again, they seemed to enjoy their little visit to the Tres Hombres. The all-, yet nothingness of the ocean around us was soon stirred again by a set of sail-less masts at the horizon. As the ship slowly drew closer, it appeared to be a small ocean crossing ship, flying the French flag. Strangely, the three people and a cat got close enough to exchange some waves (not the cat), but stayed to far a way for a chat. Strange people, those Frenchies. After stealing our dolphins, they slowly disappeared to the other horizon with the lazy thuf-thuf-thuf of their engine.

The good weather and easy rolling of the ship makes it an ideal time for some maintenance. During the day watches we busy ourselves with small repairs and maintenance here and there, sanded and oiled the cleats, and stopped the ladder next to the foxhole sleeping quarters from making that annoying sound every wave. At night we resort to telling jokes and playing games like `animal chain`: the next one in the circle has to name an animal beginning with the last letter of the previous one. We got stuck at the letter `e`. Besides that small hitch during the last night watch, all is well onboard the Tres Hombres, as we slowly make our way south, towards the trade winds.

Greetings,
Jaap (Trainee)

Departure from La Palma: it’s time to leave now

Yesterday the 16th of December we departed from Santa Cruz de la Palma. After loading 11 barrels of rum Aldea, 8 days of work, making the ship ocean ready, enjoying the beautiful island, visiting the Aldea rum distillery (thanks for the nice meal together!), organizing organic food for the crossing and changing trainees it was time to leave.

We had to say goodbye to the trainees Chris, Julien, Raw who joined us from Baiona and to Mea, and Nici who where already sailing with us from the Netherlands. We had to say goodbye to Marco who really helped us out with training the new crew in square rigged sailing and for me the hardest, it was time to say goodbye to my wife Suzan who’s got to go back to our home in the Netherlands.

The life of Suzan and me is really much connected with Fairtransport (sailing around the Atlantic on the Tres Hombres together, married on the Nordlys, planning our life around the voyages on the ocean. I’m really happy Suzan joined me the first part of sailing as a captain on the Tres Hombres), but we also have a life on land: living in a bus and building up an Eco community in Zeeland.

It’s always a strange moment to say goodbye to the ones you sailed with, lived together on this small boat and sharing all these intense moments. The sound of the Norwegian horn and see you in Amsterdam! What makes this moment better are the new interesting people joining the Tres Hombres. We welcomed Jaap, Lars and Lense, who joining us for the ocean crossing.

In the harbor the first thing to do every morning is checking the weather: when is the good moment for departure? First look up into the mast, what is the flag telling you? What are other flags telling you? The smoke from the factories? Then look at the online weather forecast.
Is the ship ready? The cargo sea stowed? When is the provisioning coming? And then again check the weather. Yesterday was the perfect moment: a depression was coming over north of the Canary islands so with the North East winds we could sail out of the harbor of Santa Cruz, using the 24 hours of North East wind to get at least south of El Hiero and wait there till we could pick up the trades and sail further south to the hight of Cape Verde and when we are there: find the good moment to go west.

La Palma is a high mountain island we have to be careful with the winds around the island, even coming from the opposite direction as the weather forecast tells you. Also think about land wind and sea the wind is changing every morning and evening. Don’t only look at the weather forecast on the screens but ask the locals too (fisherman, harbourmaster etc): what do they think?

At 15:30 local time the wind dropped down a moment and this was the moment, with a little push from the dinghy we could come to the East Pier of the harbor, set sails and sail out, sail east, away from the rocks, away from the island away from the waving Marco and Suzan.

Within an hour all sails were set and we were making 9 knots. After a night with a lot of wind shifts around La Palma, La Gomera and
El Hiero (bracing around, bracing around, making in between 4 and 11 knots) and an old swell from the depression up north we are now, in the morning of the 17th, free from the islands: there are no mooring line watches, cruise ships, xmas shops, smell from generators and sounds of cars anymore: for 3 weeks it’s the ocean and us!

All the best from the Tres Hombres, at the moment we are making only 2 knots but we are going south!

Wiebe Radstake

Paradise and hell

Yo. Finally, I am going to write an actual Blogpost! Surely the first under my Real Name. Probably shorter than I want. I might write a second one… This is not a post about specific events of this trip but more about the general feeling of being on the Tres Hombres. I have never read the Fair Transport Blog *hrmhumpf* so I might repeat things. And I will steal some inside jokes of the current crew without mentioning the details. To anybody whose English is not fluent enough (like my parents and grandma) I refer to online translation services.

After deciding to take this trip — traveling across the Open Ocean for more than half a year without an engine — I got asked a lot to tell the stories, tell what it is like. What a great adventure! Bateau de Pirates! Save the planet! Palmtrees and Avocados! As everyone who was stupid enough to do this in the last years knows: It is hard, if not impossible to explain this in more words to the People of the Land. It is Paradise and Hell. Both at the same time. And its Sum is even greater than its Parts.

Seasickness, the word not to be mentioned, is a real bane. It eats your brain from the inside, consumes all your energy, hopes and motivations. In the beginning, it makes you wish to not die, in the end, it makes you wish to die. After not eating and drinking properly for one, three or seven days your body loses the strength to keep warm or even put on clothes. It is spiraling down from the bottom. I admit: I get it, every leg so far. Some times worse than others, but reliably for a few days after leaving the harbor. My best way to cope with it: Keep moving! Talking, sweating, joking, steering or just puking. Whatever it takes to not fall into the depression of suffering: Get out of bunk every watch, face your inner shoulder devil. Because: It will pass, it will get better! The sun is always shining above the clouds. For me, it is an essential part of being out there. The price to pay to the ferryman. And it’s worth it!

There probably is no way to get closer to Mother Nature. With all her force, might and mercy. Witnessing a simple sunrise after a gale, on deck together with all crew during watch change, will make the hardiest sailor feel tears of happiness and relief — no words are spoken in such a moment. Wildlife at sea is so unpredictable and rare, thereby so valuable to observe. Pointing out a whale blow to the blind guy… priceless! There are not enough wishes to account for all the shooting stars in a cloudless, moonless sky. And seeing the Bay of Destination from ashore during final sunrise at sea is like admiring a bracelet of diamonds on the horizon. The moonbow I missed — I would actually die for that one! Seeing the mighty ship crashing through waves from the tip of the bowsprit (the pointy end of the boat) gives you Leonardo-di-Caprio moments. And while observing the pattern of swell in a moonlit night from up in the Royal (cannot go higher) you are practicably invincible. Listening to the soft gurgling of waves in your bunk (slightly under the waterline) during a smooth 10-knot cruise is like being back in the womb of your mother. Sushi from a fish caught 10 minutes ago (thank you little fishy), there is no way to get it fresher. These moments feel like pure paradise and I missed to mention a lot of them…

Living on the ship with all those people — strangers at the beginning and siblings at the end — feels at moments similar to beeing in “war”. At least what my generation luckily only knows from the movies: A band of brothers and sisters preparing for and celebrating after the battle. The salt on our boots unites us in the face of the boat-shoes at the local McDonalds. Going through shit together and covering our backs in face of the mate. You catching my lunch from sliding off the table in the galley. Sharing stories of the unimaginable, writing songs about our feats and enjoying basic bodily functions. After being reduced to the minimum everybody is equal: No matter the rank, status or inheritance. It only takes days on board to see through the facades that our modern civilization burdens on us individuals. You cannot wear a mask for long on a boat that small, you can only be you. It is fitting that the most private place (the head) is directly behind the only place that is always occupied at sea (the helm).

The Captain and the Cook are naturally the most important persons on board. The first to offer the general structure and demand the necessary discipline in a place where such need to exist, the latter to offer luxury and homeliness in a place where none such would exist. As a deckhand (that is Me, technically just muscle), the craftmanship and bodily strength needed to work and function on a vessel like this is nothing but trivial: Working up in the rigging, pulling the right ropes at the right time, maintaining the ship, teaching and caring for trainees, keeping an eye on the weather, the social dynamics of forming/norming/performing… There are a lot of skills to be learned. Not only for sailing but also to cope with the life that You live out there, in the normal world.

All this is strongly addictive. I will not be able to return to a life in an office cubicle. Never Ever.

Martin Zenzes. Santa Cruz de La Palma. 2019.

Denk toch aan hen die varen!

Denk toch aan hen die varen! Zegt mijn vader altijd als hij de wind en regen om zijn tweedehandsboekwinkel in Zierikzee hoort jagen. Ja, denk toch aan hen die varen,  de afgelopen tien dagen hebben we hard gevaren met de Tres Hombres. Het lijkt alweer lang geleden dat ik  besloot te vertrekken vanuit de baai van Baiona Spanje. In romantische buien antwoord ik op de vraag wat ik doe voor de kost: Ik leef van de wind, maar eigenlijk moet dat zijn: ik leef naar de wind. Want de wind bepaalt onze planning aan boord van de Tres Hombres.  Vorige week werd er een westelijke wind aangekondigd voor twee dagen en daarna een aanhoudende stormachtige wind vanuit de Noord langs de hele kust van Spanje en Portugal. Wachten of gaan? Kijken of het schip klaar is, vracht zeevast, zeemanskisten zeevast, genoeg proviand en water, tuigage in orde en dan de keuze: gaan.

Vrijdag avond voeren we met een lichte zuider wind de baai uit, naar het westen, in de nacht zou de wind naar het westen ruimen en dan wilde ik zo ver mogelijk uit de kust zijn, weg van de lage wal, weg van het land! En inderdaad rond vier uur ‘s nachts ruimde de wind: tweede stuurman Paul voer nu naar het Noorden aan de wind en maakte mij hierom wakker: tijd om overstag te gaan. Met beide wachten maakte we onze eerste overstag en koersten hierna mooi vijftig mijl uit de kust naar het zuiden. De wind ruimde nog meer toen we op de hoogte Lissabon zaten zodat we met een mooie bakstag wind richting naar de Canarische eilanden konden varen.

Buiten het de zeeziekte van het merendeel van de bemanning om een prachtige race, wat vaart de Tres Hombres toch prachtig  door die oceaan deining! Golven van vier/vijf meter neemt ze met gemak: een feest om mee te maken. Na vier dagen kalmeerde de oceaan wat, de swell nam af en we konden zelfs voor het eerst  genieten van de zon, natte sokken werden aan de safety netten gehangen zodat we voor de omgeving een vrolijk voorbij trekkende waslijn moeten hebben geleken. Maar er was daar niemand om het zien. Daar waren we onze eigen omgeving. Ons eigen kleine dorp op zee. We begonnen gewend te raken aan het wachten ritme, het ritme van de oceaan, er werd steeds meer gelachen tijdens de wachten.

Een paar dagen later kwam de volgende opgave: een goede wind en golvenhoogte vinden om La Palma binnen te varen. De haven pier ligt Zuid Noord en je wil dus niet totaal noorderwind hebben zodat je er dan niet in kan zeilen. Ook wil je niet te hoge golven hebben omdat je voordat je aankomt de bijboot overboord wil zetten om twee mensen aan de kant te brengen om de lijnen op te vangen. Eigenlijk hadden we donderdag middag al binnen kunnen varen maar een opnieuw opgestoken Noorderwind belette ons van aankomst. Ik besloot honderd mijl ten noorden van de Canarische eilanden te wachten.

Afkruisen, met de wind mee overstag gaan/gijpen: pretslagen maken noem je dat in de chartervaart. En daar nam de wind weer toe en daarmee de golfhoogte. Dit maal niet een steady wind maar erg buiig. Dit gaf dat als we onder een wolk met regen zaten we snelheden van 12 knopen maakten en daarna weer vier knopen. Hulde aan Soraia die met deze verschillende bewegingen toch goede maaltijden wist te maken.

Met Andreas had ik contact over wanneer een goede tijd zou zijn om Santa Cruz de La Palma binnen te lopen en we zagen een mogelijkheid zaterdag ochtend. Zaterdagochtend voordat de zon op kwam voeren we dan eindelijk richting het eiland La Palma. Hoe vaak je het ook doet: altijd weer een bijzondere ervaring om na dagen lang alleen maar zee te hebben gezien ineens een eiland te zien opdoemen vanuit de wolken aan de horizon. In de nacht al die lichtjes als een enorme mierenhoop in het midden van de oceaan.

Een plan maken, dat doorspreken met de stuurmannen en bootsman en dan het voorbereiden. Ankerkettingen op dek (hoeveel shackles? Hoe diep is de haven?) Mooringlines aan dek, bijboot motor getest en de eerste communicatie met de havenmeester.  Een muster om alles met de gehele bemanning door te spreken en dan het goede moment uit kiezen en naar binnen varen.

Rond acht uur hadden we het sein dat we naar binnen konden van de havenautoriteit. De swell was nog wel hoog (tot drie meter) maar we besloten er voor te gaan. Jeroen de bootsman voer met de bijboot door de hoge golven naar de kant om te kijken hoe de golven en wind binnen de muur was. Over de radio klonk dat het er binnen goed uit zag. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat zoiets niet spannend is, zonder motor een haven in zeilen. Maar de Tres Hombres heeft perfecte stuureigenschappen en de bemanning deed precies wat ze moest doen. Na een spannend half uur lagen we met vast aan de kant. Land onder de voeten!

Na het schip haven klaar te hebben gemaakt, alle zeilen goed opgedoekt, de trossen juist verdeeld, een dekwash en een mooringwacht voor de eerst vierentwintig uur te hebben verdeelt kon een van de ‘lege’ vaten Port aan dek getild worden om daar ‘het restje’ uit te halen. We konden proosten op een hevig maar mooi stuk oceaan zeilen.

Aankomende week gaan we het schip klaar maken voor het volgende stuk varen: de oceaan oversteek. We zullen de eerste rum laden van Aldea en er komen veel nieuwe trainees. Ook moeten we gedag zeggen tegen een aantal trainees  die we nu oprecht vrienden kunnen noemen. We hopen hen te zien bij het uitlaadfeest in Amsterdam, de Fairtransport familie groeit altijd weer door. En dan is het weer tijd om het weerbericht te bestuderen. Altijd maar kijken naar de wind. Het is zoals mijn collega Harry (van de Morgenster) mij eens zei: Het weer: je kunt er eeuwig naar kijken of over praten, maar je veranderd er niks aan.

En daarmee wil ik deze weblog vanuit Santa Cruz de La Palma eindigen: Ahoy vanuit een zonnig maar door cruisetoeristen overspoeld La Palma!

Sinterklaas Kapoentje (Mea Mulders/Trainee)

Sinterklaas Kapoentje
Gooi wat in mijn schoentje

5 december – sinterklaas avond in Nederland.

Vannacht werden we wakker gemaakt voor de night watch van 00.00 uur met een sinterklaasliedje gezongen door Karsten uit Duitsland en aangezien Sinterklaas van kadootjes houdt, worden we met een stroopwafel in onze schoen verrast.
Heerlijk om die op te peuzelen met windkracht 8.

Tijdens de night watch wisselt de wind soms van de koude wind die we maar al te goed kennen naar de warme wind uit Sahara en dan weer terug naar de koude.
La Palma komt steeds dichterbij!! 🙂

De wind houdt nog even aan. Als we niet oppassen zijn we te snel in La Palma en hebben ze nog geen plek voor ons in de haven.
Eerst maar een pepernootje en een zeil naar beneden.

Mea Mulders