Stavanger, vrijdag 17 oktober 2014

Ook dat is Tres Hombres…..

Mijn eerste reis op de Tres Hombres is na een week al een overgetelijke ervaring. Voor mij is deze eerste zeilreis op zee ( buiten de Waddenzee ) helemaal speciaal omdat ik net met pensioen ben. Door deze reis wil ik mijn werkend leven loslaten om een nieuwe fase te betreden.
Ik houd van zeilen en heb zelf een kleine platbodem, maar ik wilde het echte varen op zee beleven. Waarom? Ik weet het niet mischien een vage herinnering aan een vorig leven.
Op zondag 5 oktober kwam ik aan boord. Ik had familie en vrienden uitgenodigd voor een klein afscheidsfeestje. Op het schip was het nogal chaotisch omdat er nog hard gewerkt werd voor het vertrek.

Na een kleine rondleiding vonden we op de wal een plaatsje om het laatste glas te heffen.
Omdat er nog zoveel werk verzet moest worden was de afvaart uitgesteld tot woensdag. Ik bleef op het schip om alvast te wennen en te helpen met het werk wat er gedaan moest worden. Eerst wist ik niet goed wat te doen en stond ik vooral met mijn handen in de zakken gefacineerd toe te kijken.

Er waren op een gegeven moment wel 30 vrijwilligers actief: vooral jonge mensen met hele verschillende nationaliteiten, maar allemaal met een doel het vaarklaar maken van dit prachtige schip. Eerst begreep ik totaal niet hoe dit werkte, maar langzamerhand zag ik de structuur in deze georganiseerde chaos. Er was geen leider, maar wel overleg. Iedereen was toegewijd aan zijn klus en werkte keihard. Ik werkte ook mee ( niet zo hard natuurlijk want ik ben juist met pensioen ) en als laatste heb ik een oude roestige Domme Kracht ( dit is een soort oersterke krik ) prachtig opgeknapt.
Uiteindelijk vertrokken we pas op vrijdag, waarbij we door een hele groep kinderen, familie en vrienden werden uitgezwaaid. Voor mij was het emotioneel om hen achter te laten.

De boot schommelde flink als gevolg van de storm van de voorafgaande dagen. Mijn lichaam moest hieraan nog flink wennen; Op het dek slingerde ik van houvast naar houvast. Binnen in de kombuis en in het focs’l begon mijn maag te protesteren. Toen ik de inhoud overboord had gekieperd ging het beter en kon ik lekker slapen. Ik had een plankje aan de binnenkant van mijn kooi geplaatst zodat ik er niet uit kon vallen: Heel handig. Maar niet zolang want na vier uur werden we gewekt voor de wacht. De beste plek aan boord is op het voordek bij het begin van de boegspriet. Dit is de krachtigste plek van het schip en wordt daarom ook wel de Samsonstoel genoemd. Van hieruit kan je alles om je heen goed in de gaten houden en kan je ook naar binnen keren. Voor mij bied dit de mogelijkheid om gebeurtenissen van vroeger te verwerken en los te laten. Tijdens de nachtwacht ontstaan hele bijzondere gesprekken. Het is alsof je door de nacht beschermd en verbonden wordt. Zo leer je de andere bemanningsleden beter kennen.

De volgende dag voelde ik me al een stuk beter. De deining was ook afgenomen. Zo varen we naar de Noorse kust. Het weer is zo mooi dat het soms lijkt alsof we op weg zijn naar de Cariben. Bob Marley klinkt door de luidspreker en na de Deckwashparty doen we gymnastiek en yoga op het dek.
Langzamerhand glijden we de wateren van Noorwegen binnen: rotsen,  eilanden met lage heuvels en witte huisjes. De kok Rianne heeft heerlijk brood gebakken en we vangen wat makreeltjes, kleintjes.
Als we de fjord van Stavanger binnen zeilen staat er weinig wind en schijnt de zon volop. Door steeds meer zeilen in te halen minderen we vaart. De boot van de Reddingsbrigade is stand by maar Arjen, onze kapitein besluit het op eigen kracht te proberen. Joel en Alan stappen in de Dingy om een tros aan land te brengen. Vlak voor de kade, op het enig juiste moment geeft Arjen het commando om een anker te laten vallen. Hierdoor keert de Tres Hombres langzaam naar de kade en kunnen we aanleggen. Zonder motor of sleepboot een staaltjes van pure zeemanskunst.
Stavanger is een mooi havenstadje aan een fjord, met een oude wijk van houten huisjes, een aantal leuke winkelstraten, een zwembad en een bibliotheek. Na 5 dagen varen roken we naar de boot en hadden we veel zin in een warme douche. Omdat de kassa stuk was hoefden we niet eens te betalen. In de bibliotheek is het warm en dus een ideale plaats om te schrijven of te internetten.

De volgende dag gaan we al vroeg op pad om de Preikestolen te bezoeken. Wij dat zijn de 2 Wolfgangs en Boris ( onze 17-jarige Benjamin ) en ik. De Preekstoel ( vrij vertaald ) is een 600 meter hoge klif die loodrecht uit het fjord opstijgt, een  toeristische attractie die wij niet wilden missen. Voor dit tochtje moesten we eerst een ferry-boot, een autobus en een taxi nemen, waarna het nog tweeënhalf uur lopen was. Ons pad voerde over rotsen, over planken door drassig land, steeds hoger langs meren om tenslotte na 360 meter klimmen een indrukwekkend stenen plateau te bereiken. Aan weerskanten doemt een 600 meter diepe afgrond op. Zeer indrukwekkend en een ideale plaats voor wat mooie foto’s.
De terugtocht was vooral dalen en als berggeiten huppelden we omlaag. Onder het genot van Noors bier hebben we nog voldaan nagezeten.

 
Terug aan boord was ik wel aan wat rust toe. Dat verliep andesr. Het schip vormt in de haven een bezienswaardigheid die allerlei mensen aantrekt. Deze avond kwamen er twee muzikale dames aan boord met een gitaar. Toen zij hoorden dat er een piano aan boord was moest onze kapitein Arjen natuurlijk spelen. Zo onstond er in het ruim een muzikaal feestje, waar de vonken vanaf spatten; Ook dat is Tres Hombres.
Mijn eerste week zit er nu op en het heeft me al meer gebracht dan ik van de hele reis verwachtte; Wie weet wat ons nog allemaal te wachten staat. Daarover schrijf ik graag een volgende keer;

 

Herman Koopman, trainee a/b Tres Hombres

Sustainable transport over sea. Tres Hombres, Nordlys, Ecoliner, Clippership, Noah, Fairtransport, Fairtrade, Logbook, shipping news.