DATE:20-11-2015  GMT:17:00  POS:20,31.503N, 30,23.860 W COG:217  SOG:5.4

GENERAL SYNOPSIS: ON BOARD THE TRES HOMBRES

WIND DIR: East

WIND SPD: 11 knots

CURRENT DIR: E

CLOUDS: 2/8

SEA STATE: 1

SEA TEMP: 23

AIR TEMP: 27

AIR PRES:1021

By Wiebe Radstake (1st mate)

´We zijn tenslotte kunstenaars, ´s nachts dromen we als ieder ander, het uitlaten van die dromen is echter ons dagelijks werk´

We veranderden de tijd vandaag op de oceaan, we kunnen dat omdat we onze eigen maatschappij zijn. Het is warm en er is weinig wind. De oceaan is eigenlijk een natte woestijn waar wij op ons schip overheen trekken. Soms denderen we erover heen soms dobberen we zoals nu. Het is zeker bijna even warm als in de woestijn. We zitten onder zonnezeiltjes, kraken noten en luisteren naar obscure rock ´n roll muziek. Het is mooi zelfvoorzienend te zijn. In La Palma (alweer een week geleden vertrokken, wat gaat de tijd vlug) hebben we een gigantische hoeveelheid aan biologische vruchten en groente ingekocht. Elke ochtend worden we wakker met vruchtensalades en we eten bananen, sinaasappelen en appels bij het leven. De muziek die we luisteren gaat via een mp3 aangesloten op zonnepanelen, hoewel ik meer voor lp´s ben en de oude manier van muziek afspelen en opnemen, is de ´nieuwe muziekmanier´ voor aan boord ideaal. De zon laat nu letterlijk en figuurlijk muziek klinken.
De walnoten die we kraken komen ook van de organische boerderij op La Palma, de schillen gooien we overboord en als kleine houten schepjes dobberen ze weg. Net als mijn haar dat ik vanochtend besloot kort te knippen (koelte!). Pluk voor pluk liet ik mijn haar wegwaaien op de wind over zee. We dromen over ons verleden en kijken voor ons uit (de horizon is breed) maar genieten van het nu. Het kraken van noten doet onze kok aan zijn vader denken, ver weg in Italie. ´s nachts rookt Johannes hier aan boord een houten pijp wat mij weer aan mijn vader doet denken. Hij ver weg in de bijkeukendeur een boekje lezende en ik hier dobberende op de langzaam donker wordende oceaan. Toen ik Nederland verliet (alweer twee maanden geleden), zei hij: Lees, lees, lees, geniet geniet, geniet. Nou dat komt wel goed hier. Als ik niet op wacht ben lees ik het ene boek na het andere. De versimpeling van leven hier doet mij niet te veel piekeren aan landse zaken. Soms moet je afstand nemen om een overzicht te krijgen. Over het leven op de wal, over de maatschappij, over je eigen leven.
We spreken hier niet veel over aanslagen want we kennen ze niet goed, we worden niet elke dag bestookt met nieuws via internet, televisie telefoon. Toen we La Palma drie weken geleden invoeren leek de wereld in vuur en vlam te staan. We hadden de berichten vanuit Parijs nog niet gehoord. En nu moest er oorlog komen, alles leek te ontploffen. Ik zal mij de blik van Francois altijd blijven herinneren: we keken elkaar aan en dachten: wat is iedereen zichzelf ontzettend gek aan maken, laten we zorgen dat we snel weer de oceaan op kunnen. Want op zee bekijk je dingen toch vanaf een afstandje soms grijnzende over de gekte ver weg.
We hebben het goed, concentreren ons op de mooie dingen in de wereld. Willen haar beter maken in plaats van angst een plek te geven en naar wapens te grijpen. We concentreren ons ook op de wind die er niet is. zon hebben we wel, zoveel zelfs dat we een zeiltje hebben gespannen over het achterdek omdat de stuurman anders zo overhit raakt. Aan overhitte stuurmannen hebben we niks. Denk u in: in korte broek, onder een zonnescherm met beide voeten in een emmertje zeewater. Eind November, mij hoort nu niet klagen.
Het is dat we naar Barbados gaan om daar weer een nieuwe lading topkwaliteit rum op te halen maar anders had ik hier wel willen blijven. Ik zou hier ergens een drijvend eiland vinden en daar een vlag op willen planten. Een witte vlag zonder enige naam erop. Ik zou walnoten kraken, zeewier telen, plastic uit de oceaan plukken en dansen in de warme nachten. Als er bootjes met vluchtelingen aan zouden komen varen zijn ze welkom. Alleen dansen is ook zo saai. We zouden een stad kunnen bouwen van al het plastic uit de zee gevist, een stad waar iedereen welkom is en de kunst van leven wordt verstaan. We maken een groot drijvend rif wat steeds groener zal worden, een oase op zee. Waar muziek klinkt en het leven een bewegende stroom is als de golven. Maar dan: brassen jongens, brassen, ik voel een bries opkomen, vier die schoot, breng in beweging die hele boot! Ahoy!

 

picture: © Wiebe & Suus, 1st mate and deckhand Tres Hombres Atlantic roundtrip 2015- 2016

Sustainable transport over sea. Tres Hombres, Nordlys, Ecoliner, Clippership, Noah, Fairtransport, Fairtrade, Logbook, shipping news.