Alle familie, vrienden en andere volgers bedankt voor jullie vorige reactie op mijn verslag. Voor nu, wij zijn veilig door twee stormen gekomen. We liggen nu voor de haven van Brixham te wachten op de sleepboot.

Voor de trainee die in Lissabon opstapt: er is een gitaar aan boord maar een van de snaren is geknapt. Wil je een setje nieuwe meenemen of, nog beter een andere gitaar.
Dit verslag gaat over hoe wij twee stormen overleefden, of te wel het nachtleven op de Tres Hombres.

 

In deze tijd van het jaar vindt de helft van het leven op dit schip s´nachts plaats. Dit nachtleven is in deze noordelijke streken niet eroties, maar wel opwindend. Zeker als je voor het eerst op de Tres Hombres vaart.
Het was bijna windstil toen we uit Stavanger vertrokken. Na wat uren dobberen kwam er een beetje wind opzetten, maar uit de verkeerde richting. We moesten wachten op een wind die ons meer naar het zuiden , naar de kust van Schotland zou brengen. Toen deze wind in de nacht kwam wakkerde hij aan tot een storm, de eerste.
Als het donker is lijkt alles anders aan boord. Het lijkt alsof het schip twee keer zo snel vaart, een sensatie die doet denken aan een Vliegende Hollander op de kermis. Om je heen zijn er alleen de lichten als herkenningspunten. Vaak zijn dit olieplatforms, maar die zijn niet gevaarlijk omdat ze stil staan. De mensen van de boegwacht moeten de schepen vooral goed in de gaten houden. De vrachtboten zijn ook op de computer in de kaartkamer te zien. Sommige vissersboten voeren bijna geen lichten. Ze zijn zeker bang dat andere vissers hun stekkie inpikken.
De andere bemanningsleden kun je herkennen aan hun silhouet of hun accent.
Als er veel wind staat met hoge golven ben je vooral bezig om op de been te blijven. We zijn verplicht om allemaal een harnas te dragen en te zorgen dat we steeds aangelijnd zijn aan een van de lijflijnen die over het hele dek zijn gespannen. Dit is toch wel een geruststellende gedachten voor onze geliefden thuis.
Het wordt pas echt spannend als er s´nachts zeilmanouvres plaats vinden en de stand van de zeilen moet worden veranderd. Er klinken kreten als: ready to tack, dous the royal, haulaway. Je moet dan zorgen dat je gauw op de juiste plaats bent en weten wat je met welk touwtje moet doen. Vaak moet je samenwerken om een zeil te hijsen. Op een gegeven moment hingen we met zijn vijfen aan een lijn, het schip duikelde op en neer en er sloegen drie badkuipen zeewater tegelijk over ons heen. Dan wordt je eerst zeiknat en daarna ijskoud. Als dit tijdens een wacht drie keer gebeurd, dan verlang je wel naar je bed. Als je wacht er dan op zit moet eerst die natte zooi nog uit. Hopelijk is je slaapzak nog droog, dan kan je eindelijk rusten, hoewel..
In de eerste nacht tijdens de storm was mijn bed nat. Het schip hotste en botste alle kanten op. Het leek wel alsof we door een drijvend bos van boomstammen voeren. Het plankje dat moest voorkomen dat ik uit bed rolde schoof telkens omhoog zodat ik me aan de bedrand vast moest houden. Als ik dan net in slaap was viel er een druppel water recht in mijn gezicht. Maar goed ook deze nacht ging weer voorbij. Ik trooste me met de gedachte dat het niet veel erger kon worden. Dat werd het wel..
Ondertussen waren we de kust van Schotland genaderd. Dorpjes met grijsgrauwe huizen en een enkele eenzame vuurtoren gleden voorbij. We schoten flink op maar er zou nog een tweede, zwaardere storm komen. Deze had een windkracht 8 met uitschieters naar 9. Golven van minstens 10 meter met schuimkoppen als galoperende wilde, witte paarden. Een prachtig gezicht.
Ik had inmiddels wel zeebenen gekregen maar de vermoeidheid sloeg toe en ik werd weer zeeziek. Alles wat ik at of dronk kwam er snel weer uit. Hoewel ik totaal geen trek had kreeg ik het dringende advies om te blijven eten. Gelukkig mocht ik een nachtwacht overslaan en kon daardoor uitrusten. Geleidelijk aan leerde ik het op en neer gaan van de boot te verdragen. Overdag kon ik af en toe wat meewerken. Het voelde ook goed om actief te zijn; het geeft afleiding en je wordt er warm van.
In de tweede dag van de tweede storm was het aan dek de kermis in de hel. Door het overslaan van de golven was er heel wat water onderin het schip gekomen. We gingen met zijn vieren dit water wegpompen. Zwaar werk wat we met een zelfgemaakte shanty begeleiden. De mannen schreeuwden down en de vrouwen gilden up. Zo hadden we dikke lol en verliep het werk makkelijker.
Uiteindelijk ging ook deze storm weer liggen. Het Engelse Kanaal met het plaatsje Dover kwam in zicht. Een oud kasteel bovenop stijle krijtrotsen en een moderne ferryhaven. De wind nam af en we konden weer opgelucht ademhalen.
Op naar Brixham, de veilige haven, om daar het nachtleven te verkennen.
Tot zover mijn tweede verslag. Ondanks alle ontberingen geniet ik van deze reis. De openhartige gesprekken tijdens de nachtwachten, het goede eten en het beleven van de natuur maken dit tot een onvergetelijke ervaring.
Hartelijke groeten aan iedereen en tot het volgende bericht

 

Herman Koopman, trainee

Sustainable transport over sea. Tres Hombres, Nordlys, Ecoliner, Clippership, Noah, Fairtransport, Fairtrade, Logbook, shipping news.