Door Wiebe Radstake

De laatste dagen op zee

En zo zou het altijd moeten gaan, we varen nu prachtig aan de wind naar het Noordoosten. We moeten alleen nog afvallen on aan te komen. Veertig mijl voor het begin van de Texelstroom en nog zo’n 45 naar Den Helder. Wat een prachtige laatste vierentwintig uur. Gisterenochtend konden we met een lichte zuidwest wind rond de witte kliffen van Dover varen. Vooral het zicht op Beachy head is en blijft, wanneer het niet te veel regent, adembenemend. We hadden haast, binnen twaalf uur zou de wind naar het Noorden draaien en er zijn leukere dingen te bedenken als kruisen tussen Dover en Calais. We wisten het zo te spelen dat we de stroom mooi mee hadden en de wind pas ging ruimen toen we in de monding van de Thames zaten, daar is meer ruimte voor eventueel kruisen. In de nacht denderde we met zo’n zeven a acht knopen langs Dover. Het blijft een bijzonder punt, ferry’s razen je om de tien minuten voorbij, het is een file van vrachtschepen en dit alles werd dit maal in een waterkoude nevel verlicht. Het lijkt wel oorlog zei een van de bemanningsleden. En dat lijkt het ook, na zo’n oceaanoversteek verbaas je je over wat we als mens allemaal ontwikkelen, waar we allemaal mee bezig zijn. De dieselgeur alleen al doet je versteld staan. En dan hebben we het nog niet eens over de gestoorde wereld achter de stranden, vol industrie, vluchtelingkampen en megahavens.

Net na Dover begon het te regenen, een waar welkom op ze Noord Zee. Ook kwamen de eerste windmolenparken in zicht in de monding van de Thames. Ondertussen zaten we weer in de goede stroming zodat we snelheden van negen knopen haalde. We voeren aan de Engelse kant van de Noord Zee, dit om de aanvoerroute’s van Antwerpen en vooral de Europoort te omzeilen. Tegen het ochtendlicht begon de wind dan te ruimen en konden wij aan de wind brassen, en alle zeilen zetten. Een fantastische laatste nachtwacht, drie uur lang zeil zetten, trimmen en dit alles in de stromende regen. Tijdens het ontbijt kijk je je wachtlieden in de ogen en door de moeheid kun je iets heel voldaans zien: zo dat hebben we samen maar weer geklaard. Een van de mooiste momenten is om dan om half negen je kooi in te gaan en lekker vijf uur te slapen.
Net wakker geworden en de zon schijnt. Een Noordwesterwind zorgt er nu voor dat we Noordoost gaan, we moeten nog wat platforms, windmolenparken omzeilen en dan zijn we dan bijna in Den Helder.

Wiebe en Suus

Vroeger bracht ik de vakantie’s door aan zee, in Schoorl en later op Schouwen. Als jongetje keek ik uit over die grote plas met water, het leek oneindig en zo vrij. De geboorte van verlangen naar het leven op zee wordt vaak geboren als kind op het strand, later zal ik mijn kinderen ook zo veel mogelijk meenemen naar zee. Als jongetje wist ik niet dat die zee vol lag met platformen, met windmolenparken en dat er overal snelwegen lagen in de vorm van verkeersscheidingsstelsels. Nu lijkt de Noordzee een overvol water waar bijna geen weg meer is om te zeilen. Mede omdat we de zee steeds voller bouwen en omdat de regulering ten aanzien van zeilen steeds strenger aan het worden is lijkt het steeds onmogelijker om de Noordzee te gebruiken als mooi zeilwater. We varen niet voor niks onder de vlag van Vanuatu, we moeten een motor inbouwen om onder Nederlandse vlag te kunnen varen. Waarom is Nederland juist niet trots op het echte zeilen, met zo’n rijk zeeverleden zou men juist moeten zeggen: Ja kom maar op met vracht onder zeil.
Ondanks dat het opletten is op de Noord Zee, hebben we de laatste vierentwintig uur maar weer aangetoond dat vrachtzeilen zonder motor goed mogelijk is, van Dover naar Den Helder zo’n 170 mijl binnen een etmaal en de royal (bovenste zeil) op alle tijd. De laatste uren op zee, het is een vreemd gevoel. Ik herinner mij dat als ik de laatste week van Augustus de strandovergang over liep als jongetje ik altijd zei: dag zee tot volgend jaar. Nu heb ik een beetje dat zelfde gevoel. Gelukkig hoef ik dat niet meer te zeggen, er gaat geen week voorbij of ik zie de zee en ik zal ook snel weer varen. Toch is dit het moment om terug te denken aan de laatste maanden. De mensen, de landschappen, het weer, de lol en soms ook de mindere momenten. Het snelle eerste stuk, in vier dagen van Den Helder naar Douarnenez tijdens prachtige najaarsdagen. In Douarnenez cider drinken samen met de Nordlys crew, dan het ruigere stukken naar La Palma, vechtende tegen de zuiderwind. De zeeziekte van veel leden en daarna het geluk van de eerste warmte op de hoogte van Lissabon. Dan in La Palma waar de eerste trainees van en aan boord gingen.

Loading Rum, La Palma

De eerste rum werd geladen, de grote cruiseschepen rondom ons kleine bootje. De rustige oversteek naar Barbados, muziek op het achterdek, wind in de rug, mooie verhalen en veel onderhoud. Dan vakantie eiland Barbados waar we maar bleven wachten op de vaten, waar de eerste dagen mooi zijn maar waar je al snel door krijgt dat het een grote show is, dit toerisme.

rum 2016 on board by wiebe radstake

Varen naar Marie Galante waar ik ziek werd en waar ik me zo slecht voelde dat ik bijna naar huis wilde. Dan de gestoorde wereld van de Dominicaanse Republiek waar we alle vaten en koffie zeevast maakte. Dagenlang werken in een vervuilde haven: wat een geluk om de oceaan weer op te mogen. Een oversteek aan de wind, het duurde een maand en dan aankomen in Horta waar het altijd al als thuiskomen voelt. En dan de kou in, kruisen in het kanaal met ijzige ooster wind. In Horta spraken we af met de Eendracht en de Cristian Radich dat we een race zouden doen naar onze eindbestemming. De Eendracht startte al snel haar motoren en de de Cristian Radich besloot het kruisen op te geven in Portland. Beide schepen moesten zich houden aan een strak tijdschema omdat ze het droogdok inmoesten vanwege motorproblemen. De Tres Hombres eindigde dus als enige zeilende waarop de andere kapiteins opmerkte: ‘we are the modern time loosers: we have an
unforeseen drydock due to the luxury of having an engine’.
Nu bijna in Den Helder, zes maanden met elkaar aan boord gezeten. Zes maanden door weer in en wind en nu we er bijna zijn is er de twinkeling in ieders ogen: we hebben het bijna geflikt: de vracht is bijna daar en het schip is straks veilig thuis.

 

Sustainable transport over sea. Tres Hombres, Nordlys, Ecoliner, Clippership, Noah, Fairtransport, Fairtrade, Logbook, shipping news.