Un blog de capitán Andreas Lackner

Un blog de capitán Andreas Lackner

Y par el remate me gusta el ron

Oye que alegría de volver a mi tierra querida después de 15 anos! No se si cambió mucho, nunca he estado en Santa Marta, pero puedo decir que la gente es muy agradable y amistoso.  Después de las islas bajas del Caribe del Este, donde no crece mucho fuera de coco y cana, eso era una oasis de frutas y verduras, una abundancia muy agradecido por el cocinero Pepe. La primera eran los topes de la Sierra Nevada que salieron de las nubes cuando llegamos desde el norte, una vista inolvidable.

Muy amistoso también la gente del puerto comercial, aunque tienen que trabajar bajo un constante nivel de ruido de los motores, caminando a full, y con el viento fuerte se quedan rajados de arena y carbón desde el otro lado del puerto. Eso paso también con nuestro barco…después de 3 días de vientos fuertes estaba cubierto con una manta negra que teníamos que sacar con agua del mar a presión.
Estos puertos con sus maquinas gigantes trabajan 24 horas para servir a la economía. Con su gente latina tan amable y tan fuera de su lugar en su ropa de seguridad con los cascos, mandado por las leyes Americanas, su velocidad, su manía para ser mas rápido, mas efectivo, mas seguro…….todo eso es muy visible en este lugar. Mas fuera de su lugar todavía era nuestro barco, entremedio de los gigantes cruceros y contenedores.  Lo que traen es también muy visible en las incontables tiendas de las calles de Santa Marta: un montón de cositas desde Asia que nadie necesita pero que son tan baratas que se compran. Así gira la economía, a costa del planeta. De repente lo veo mal, pero ponte un par de días en un puerto así y mira el movimiento, no me puedes decir que es algo normal. No hablan ni cantan, no tiran ni empujan, no escuchan a los cuentos de los marineros, solo mandan a las maquinas en silencio. Eso con el alma latino que quiere cantar y bailar.

Y quien llego en este mundo tan raro: mi amigo León, con su compañero José, llego desde el Perú para saludarme y mirar el barco Tres Hombres! Que alegría verles nadar hacia el barco, después de tres días de viaje en el autobús desde Tumbes! En el ano 2001 trabajaba con el en su paraíso naturista en la playa de Zorritos y ya entonces le hablaba de un barco que vamos a hacer algún día…ahora podía verlo en realidad.
Después de la borrachera del reencuentro nos fuimos a Palomino para ver las brujas buenas al pie de la Sierra Nevada y encontrar el amigo marinero Alan por allá.

Y porque venimos por aquí? Por el café pues! Café Colombiano, conocido en todo el mundo. Ahora, después de 100 anos, Europa va a recibir este café otra vez de la única manera honesta: transportado a vela. Conectamos la cadena sostenible del producto orgánico en el camino desde el productor hasta el cliente. Gracias Ronald, Jason y Gustavo, para hacerlo posible. Los primeros 5,5 toneladas de café que llevamos desde Colombia.
Cada producto ecológico, cuando viajó con contenedor por los océanos, ya debe perder este estatus por contaminar aire y mar con su medio de transporte. Esta es la razón porque navegamos con Tres Hombres sin motor, para hacer el transporte de productos orgánicos en una manera buena, solo con el esfuerzo de la tripulación y el viento. Cuesta mas y dura mas tiempo pero bueno, las cosas transportadas son toditos de lujo, entonces mejor pagar mas que destruir el medio ambiente, que es para todos. Cosas necesitadas para sobrevivir se tiene todas al redor de donde uno vive, por aquellos transporte no es necesario.

Y al final los autoridades. Tengo que decir que nunca he encontrado gente en uniforma tan correcta y amable. Igual que color de uniforma, todos se portaron muy bien con lo que encontraban, aunque a veces se tenia que entrar en cabinas muy pequeñas y bien desordenadas. Nos hicieron mover medio de la carga para controlar en cada rincóncito del barco. Sudamos juntos, porque todo se tenia que mover a mano. Y cuando ya estábamos listo pa salir…llego la Armada para buscar droga por el barco entero. Al final nos desean buena mar y buen viaje y todo fue ok. Salimos tranquilos de la bahía cuando bajó el sol, con todas velas puestas…. pero afuera ya nos esperó otro tono…30 nudos del viento y algunos huecos gigantes en la carretera… al toce los agarro el mal de mar a algunos pero después de las maniobras de bajar velas y cerrar todas escotillas y una buena comida de Pepe, fuimos todos de acuerdo: Colombia muy bonita, el mar para nosotros!

seguimos cantando los clásicos de la provincia…

Capitán Andreas

Tres Hombres blog: We are sailing full and by

Tres Hombres blog: We are sailing full and by

DATE: 15-02-17 GMT : 14-15 POS: 15-23.6 N, 074-16.8 W COG: 025 SOG: 6.5

Cruising along in the Caribbean sea. We are sailing full and by with all sails up and she is running up and down the waves smoothly.
The wind goes stronger and lower as the fair-weather cumulus clouds pass. It veered in our favor this morning after sunrise and at the moment we can head to the border between Haiti and the Dominican Republic.
The last part will be made of tacking our way up the south coast of Hipaniola. Life on board continues at the same paste with a bit more heeling and a bit less rolling. A few more days of this should bring us in sight of land again.

First mate Remi

GENERAL SYNOPSIS: ON BOARD THE TRES HOMBRES

WIND DIR & SPD: East by South, 20 knots

CLOUDS: 4/8 Cumulus

SEA STATE: 2m Easterly swell

AIR TEMP: 27 C

AIR PRES: 1018 hPa, rising

Tres Hombres blog: Ohne Bilder nicht zu glauben!

Tres Hombres blog: Ohne Bilder nicht zu glauben!

Wir haben 11 Fass Rum auf recht kuriosem Weg übernommen. Ohne Bilder nicht zu glauben.
Die Fässer wurden am Tag der Lieferung morgens, auf einem Holzkarren, der von 2 riesigen Bullen gezogen wurde, am Strand angeliefert.
Keine Ochsen, habe extra gefragt. Ochsen,(sind kastriete bullen,werden auch heute noch oft als Zugtiere benutzt)Ausgeladen wurde über Rampe aus Fertigteilen. Am Strand geklagert,und mit Seilen transportfähig gemacht.
Dann,(nicht zu glauben) da wir auf Reede lagen, ins Wasser gerollt und 2 Schwimmern übergeben. 750 Meter bis zum schiff, 1 vorne, 1 hinten.
Der kapitän und der Besitzer der Brennerei sind auch geschwommen.Es sind auch aus unserem Team geschwommen.Am schiff angekommen,wurden mit unserem Bootsdavid in Handarbeit, die Fässer übernommen. Alles auf der Insel Marie Galante

Trainee Paul- Gerhard Petzel

Tres Hombres blog: I can love where I live.

Tres Hombres blog: I can love where I live.

One of the few shirts I brought with me on this trip is from my friends back home. “Love where you live,” it says, with an asterisk on the outline map of Michigan, right where my town is. It’s a good invocation, calling us to put down roots, branch out, and pay attention to the places we live, not just as places to sleep at night, but as homes to care about.
For the past three months, though, I’ve been living on the ocean, which is a bit harder to love. The land is easy, with its lovely fields that produce food, warm, dry homes for shelter, and friends for company. The ocean, however, is vast and emotionless and unwelcoming to humans, even now, despite our radar and radios and GPS. It’s hard to put down roots in salt water. The ocean has its own consolations, but they are not those of home.

So my love, my roots and branches, have become entwined with our ship, the Tres Hombres. In port, there’s a lot to focus on–exploring a new town, the ever-essential laundry and showers, beaches to sit on, and coconuts to collect, but at sea, when the sky touches the water in a perfect circle of unbroken horizon, Tres Hombres becomes both the center of my world, and my entire world.
Every line and stay, every block and pin, attains a significance it doesn’t have on land, and we all notice when the smallest thing goes wrong. We wake at night when the sails start flapping, and our dinner conversations revolve around what is making the strange clanking noise above the focsle.
I’ve learned to tell the difference between a creaky block and a clattering shackle, between the sound the main boom makes and the gaff.

These details are mundane, trivial, but to me, because I live here now, they are significant. They signal things that need fixing, or need chafing gear, or that the wind is changing. I’ve been stuck on this thought for a while, and my emails home have become shorter lately, because who of my friends or family wants to hear about how the main staysail sheet sounds exactly like a flying fish when the wind tugs it just right? It makes for a boring story, but it entertained me for an entire night watch. It’s one of those you-had-to-be-there stories, an inside joke between the crew and the ship.

I’m not even sure what the moral of this is–people far away don’t care about your problems? Maybe. Or, to put it in a more positive light–people far away have their own problems, and it’s up to you to take care of your own. Not everything is universally interesting, or relevant. Which means that it’s even more important to pay attention to your own little things–no one else, no agency or coalition or government, is going to do it for you. It is in the small details, after all, where care can be taken, and where it is needed. If we didn’t regularly replace the mousings on the shackles, the whole rigging would eventually fall down. If we didn’t take a minute to put a half-inch whipping on the end of a halyard, that rope would sooner rather than later unravel and become useless.

And to comfort myself, I remind myself that national politics is a big detail composed of many tiny ones, and while I cannot do something about everything, I can take care of the small details around me, where I live. I can notice my neighbors, take care of my soil, look at my landfill instead of ignoring it. And, in all its splendid and particular mundanity, I can love where I live.

Elizabeth

Tres Hombres blog: De zeeman arm, en vals de wijven…

Tres Hombres blog: De zeeman arm, en vals de wijven…

De  zeemeeuw vliegt, de walvis zwemt,
De bootsman vloekt, de kok wast zijn hemd.
Zo is het geweest en zo zal het blijven:
De zeeman arm, en vals de wijven…

Als ik Jan de Hartog lees op een hete Zondag, rollend met lijzeilen voor de wind langs Bonaire, dan kan het wel is dat de kapitein aan dek springt en een oud runnersrijmpje opzegt voor de verbaasde bemanning, verstaan doen het toch niet velen. Natuurlijk durf ik niet slecht te praten over de prachtige zeemeerminnen aan boord maar het rijmpje vervalsen zal zonde zijn.
Dat die goede man het zo mooi en levendig over de stoomvaart heeft mag in onze ogen natuurlijk niet, want juist daar komt alles verdriet van de industriële revolutie vandaan, maar als je het goed bekijkt wisten de zeehelden niet van het kwaad en wat het ooit zou betekenen. De nadruk in het boek (Hollands Glorie) ligt toch op de kruispeilingen der karakters, de gevaar van aanvaring tussen hun, soms een mooie zeeslag die daaruit voortkomt en soms een gehavend hart na afloop van de storm. Bovendien zijn onze vrienden van de sleepvaart in Holland de beste makkers en altijd bereid om onze schuit binnen of buiten te sluizen, weer of geen weer.

Zo dichtbij is de tegenwoordige zeilende handelsvaart bij deze avonturen, beschreven in het boek, dat het voelt alsof we iets uit de oudheid teruggehaald en nieuw leven ingeblazen hebben. Zo vertrouwd voelt de kameraadschappelijkheid en zo gewild de hartelijkheid en de vastberadenheid om samen ergens voor te gaan, recht door zee. En dat willen we ook, samen gaan, want alleen zijn we maar de 3 gekken op ons kleurrijk schuitje. Dat zijn we dan ook maar alleen even, om de aandacht op te roepen.
Daarom is ook zoveel liefde, zweet en tranen in deze mooiste schuit gegaan, om te laten zien wat waarde heeft, zoals vakmanschap, poëzie, durf en volharding.
Om te laten zien wat kan zonder stookolie, om te laten zien hoe weinig je eigenlijk bij elkaar kan scharrelen met een immens hoop werk, als je het op de enige natuurlijke manier doet, op kleine schaal en zonder motor. Net zoals de biodynamische, of ouderwetse boer veel werk en weinig opbrengst heeft, vergeleken met wat wij normaal noemen. Maar normaal is niet normaal. Het is crimineel. De bodem, de lucht, het water, de dieren en onze gezondheid zijn niet meer normaal, ze zijn beschadigd door wat uiteindelijk van deze bruisende welvaart aan een kant van de planeet vandaan komt.
Van de andere kant niet te spreken, daar moeten ze voor hetzelfde euvel ook nog slavenwerk doen. Normaal is veel werk of aandacht of vaardigheid voor weinig geld of opbrengst, want andersom zal je je overvloedige tijd moeten verdoen met dingen als stinkende, zwarte olie uit de grond pompen en machines uitvinden die deze olie tot rook maken, jezelf vet en lui maken en waar uiteindelijk niemand mee wat opschiet en hetgeen alleen stress veroorzaakt. Je kan ook op het strand zitten en vissen.

In Marie Galante ging het goed. Nadat we alle mogelijke manieren overlegt hadden hoe we met deze wind de lading vaten met rum veilig aan boord zouden brengen, kwamen we uiteindelijk op de oudste manier terecht: gooi ze in het water en trek ze met een touw om je borst 750m naar het schip toe, zwemmen maar dan. Zeker de snelste manier en wat een gevoel om zo’n 200lt eiken vat gevuld met de beste rum van het eiland door de oceaan de rollen. Je kan alleen niet zoveel lachen met die golfjes die je open mond in willen.

Nu nog een mijl van Bonaire vandaan, misschien kijkt Joel wel naar zee. Hem hebben we hier afgeleverd een paar jaar terug, op het eiland waar hij vandaan komt. Nadat hij in Holland als onhandelbare jongen met de Tres Hombres meegestuurd werd en het daaropvolgende seizoen al als betaalde dekhand of able bodied seaman, met ons meeging. Goeie carriere ouwe salamander, we wensen je wel! Groet van Remi, Daniel, Jeroen en mij!

Op naar Columbia nu, gij zult geen goede wind verleggen, daar hebben ze fijne koffie hoorden we, je kan de sneeuwbergen vanuit de zee zien en de mensen zijn goudbruin, heel mooi en altijd klaar voor een praatje…

Hasta pronto, Captain Andreas

Documentaire ‘Sea Blind’ met Chocolatemakers – 7 Februari 2017 – Amsterdam

Documentaire ‘Sea Blind’ met Chocolatemakers – 7 Februari 2017 – Amsterdam

7 Februari organiseert the Chocolatemakers samen met Fairtransport Tres Hombres & FCHyena een docu-avond. TICKETS voor onze docu-avond zijn nu te koop! Zien we je de 7e?

De documentaire Sea Blind wordt ingeleid door niemand minder dan Arjen van der Veen (kaptitein Tres Hombres) en Bernice Notenboom (poolreizigster, klimaatjournalist en maakster van de documentaire). Kom kijken en luisteren naar de verhalen van deze pioniers, en genieten van onze chocolade en de Tres Hombres Rum natuurlijk.. Tot dan!

Great visit to Barbados! Loading rum, meeting Slow Food and racing around the Island!

Great visit to Barbados! Loading rum, meeting Slow Food and racing around the Island!

Babeedos

White beaches, black beauties and 4 Banks for 10 Barbadian, this is the best deal of the island…but there is more…the slow food movement with Julie and Ian who brought us interesting and committed company onboard as well as fine goodies from their own produce, locally grown with permaculture techniques, thanks tor Erle from Trinidad who is the leading hand there. The crew had a nice tour about the project, thanks again for that, and we have the freshest salads in the Caribbean…

But more grows her and will be brought back to the old world…organic hot sauce made of local spices and for sure: the rum from Richard Seale, aged gently in the old Foursquare distillery on the southeast of the island. This impressive old plantation uses the original english style pot still distilling in huge copper ketels, next to two great columns which give excellent results in converting molasses to a crystal clean spirit which tastes fine even at 80%, coming out of the tap….

This time we brought our own Port Wine casks directly from Porto and after emptying the rest of Port in there….Richard filled them with a rum which was distilled back in 2005… lets see what arrives in Amsterdam jejeje.

Oja, the race…as every year we started for the Round the Island race but this time the t’gallant yard was still on deck when our hot competitor, the sailing schooner Ruth passed the startline. Bending the sail, hoisting the yard and connecting sheets and clews took until midday but then we went off…after tacking to the start we had a fine breeze on flat water which made her fly along the coast at 9 kn with a relaxed racing crew onboard. At the north tip of the island we met Ruth who was coming back and so we also found a quiet anchorage, which was badly needed after the 200 decibel party boats cruising about Carlisle Bay until 8 in the morning…

Now underway to Marie Galante, no stop at Dominica this time due to the regulations of small minded people in hyper bureaucratic countries where even a sailing ship without engine has to arrive at a certain time… We will see, now we go for more rum but then in the French style, directly squeezed, fermented and distilled from the sugar cane….Rhum Bielle, what do you have for us this time?      

 

Leben an Bord

Leben an Bord

DATE: 12-01-17  GMT: 00-56 POS: 13-32.7 N, 057-24.4 W   COG: 230  SOG: 3.4

Leben an Bord

Heute war ein richtig schöner Tag, die Sonne bis am Abend, alle mit freiem Oberkörper (nur die Männer) jetzt sind alle etwas angebraten. Die Fahrt war ruhig, gute schnelle Fahrt und nicht viel Arbeit an den Segeln. Wir hoffen, am Wochenende in Barbados zu sein.
Wie Camping auf See, die Abwechsung für uns sind die Häfen, obwohl es an Bord auch nie langweilig wird, sehen wir gerne mal was anderes.Besuch hatten wir auch, ein großer Wasservogel (keine Möwe) hat sich am Abend auf die Bugspitze gesetzt und verließ uns am Morgen nach einer Runde ums Schiff. 2 fliegende Fische haben den Sprung übers Deck nicht geschafft….die große Spannweite ihrer Flügel ermöglicht ihnen auf der Flucht weite Flüge.
Bei den Gästen ist jeder mit etwas beschäftigt. Niemand muss etwas tun aber alle sind mit Begeisterung dabei. Bei uns gibt es keine Cocktails, kein 1st class food, keinen Drink an der Bar, wir leben auch nicht in der Zelle…wir erleben Seefahrt pur…leider ohne Rum.

Ich werde jede gute Frage beantworten, nicht alle jetzt, da wir über kein Internet verfügen.

Paul Gerhard Petzel

Villanelle Basilicum – a little roots

Villanelle Basilicum – a little roots

DATE: 11-01-17 GMT: 0433 POS: 13-49.6 N, 056-06.2 W   COG: 265 SOG: 5.5

Villanelle Basilicum

Consider this small plant of basil,
which has lived beside the compass
of the ship for over two weeks.

In port we fretted for its safety
from the waves, tried a thousand different
places before we placed it beside the compass,

sure it would be dead in a few days.
But no–a little worse for wear,
a few salt-withered leaves, but the ship’s two weeks

out from shore, and still the basil lives.
Yesterday I caught it budding out,
tiny, four-pointed flowers like a compass,

and, shocked by the instinct, I pruned them off.
To think I still remember this action
two months out on a ship.

But we might continue to want basil
growing beside the compass
on our ship, for two weeks more, or more, or more.

–The basil was given to us at our last port of call, Santa Cruz de la Palma. It is a variety I have never seen before, with purple centers of the leaves and a spicier flavor than the Genovese basil I’m used to. It takes up a spot by the helm that is usually occupied by the teapot–space is carefully apportioned on the boat–but somehow I can’t seem to begrudge it the spot. We all thought it would die within a couple of days–the salt air and spray is death to plants usually, but the seas have been so calm on the crossing that the basil has survived this far, and is giving every indication that it’ll make it to Barbados, and perhaps further. Most of the time, I don’t feel like I need any reminders of shore out here, but there is something incredible about carrying a tiny patch of ground with us, something with roots that grows. It’s a good reminder of where we came from, and where we’re going to.

– Elisabeth, Trainee aboard Tres Hombres

GENERAL SYNOPSIS: ON BOARD THE TRES HOMBRES
WIND DIR & SPD: E, 12knots
CURRENT DIR: E 0.5 Knots
CLOUDS: 3/8 Cumulus Me
SEA STATE: 1.5m E swell
AIR PRES: 1015 hPa

Sustainable transport over sea. Tres Hombres, Nordlys, Ecoliner, Clippership, Noah, Fairtransport, Fairtrade, Logbook, shipping news.