Tres Hombres back on the ocean again.

Tres Hombres back on the ocean again.

DATE: 09-03-17 GMT : 0430 POS: 18-22.2 N, 069-09.4 W COG: 110 SOG: 5.6

Thats it we are on the Ocean again. At the moment we cruise close to the coast of the Dominican Republic where the land breeze allows us to sail East towards Puerto Rico and the Mona passage.
The afternoon has been a bit rough and the new trainees are waiting for their sea-legs to be delivered. These are our last messages from the Caribbean sea. Hopefully we will be home soon.

First mate Remi.

GENERAL SYNOPSIS: ON BOARD THE TRES HOMBRES

WIND DIR & SPD: NE 12 knots

SEA STATE: Slight

AIR TEMP:

AIR PRES: 1022 hPa

Tres Hombres blog: Das meer ist eine Scheibe

Tres Hombres blog: Das meer ist eine Scheibe

Wenn schon die Erde keine ist, das Meer ist eine, nämlich eine Scheibe in deren Zentrum überraschender Weise ich mich befinde. Diesen Eindruck habe ich an Bord stehend und ringsum blickend gewonnen.
In nur wenigen Meilen Entfernung vom Schiff begrenzt der Horizont diese vermeintliche Scheibe, und obwohl die Crew ständig bemüht ist gute Fahrt zu machen, scheint dieser Horizont, das Ende dieser Scheibe, doch unerreichbar.
Sie begleitet mich wie ein treuer Gefährte und diese von mir betrachtete Scheibe hat Homer in seiner Odyssee offensichtlich gemeint, wenn er „vom Rücken des Meeres, dem von Fischen bewohnten“ schreibt. Wir „schlagen das graue Salz nicht mit dem Ruder“, auch keiner Schiffsschraube bedienen wir uns, sondern machen uns den Wind zu Nutze, der die zahlreich gesetzten Segel füllt, um uns auf dieser Scheibe, dem Meer, permanent vorwärts zu bewegen.
Und wenn ich abends an Deck sitze, da leckt das Meer mir, seine warmen Zunge durch das Speigatt streckend, die Füße und scheint damit sagen zu wollen: „hab keine Angst, ich bin bei dir, ich trage dich behutsam über den Ozean, den wogenden, denn ich bin der Ursprung allen Lebens.
Aber hüte dich von den anderen Elementen, steuere dein Schiff nicht gegen die felsigen Klippen der Erde, lass Vorsicht walten beim Umgang mit dem Feuer, dass nicht in Brand gerät dein Schiff, das hölzerne, und halte dich nach Möglichkeit fern von den Stürmen des eifersüchtigen Windes. Der Wind zürnt mich, da ich der Ursprung allen Lebens bin und er nichts Vergleichbares geschaffen. Einzig vernichten kann er das von mir geschaffene Leben. Und so tobt er oftmals über mich hinweg, hohe, Schiffe zermalmende Wellen aufwerfend, was schon vielen SeefahrerInnen zum Verhängnis wurde.“
Ich bewege mich wie trunken schwankend auf dem besegelten Holz, welches selbst schwankend und nach allen Seiten sich neigend auf dem vom Winde bewegten Wasser sein Ziel sucht. Tag um Tag, Nacht um Nacht diese von Sonne oder Mond beschienene Scheibe betrachtend, nichts anderes war seit Wochen zu sehen, habe ich Vertrauen gefasst in das bewegte und bewegende Wasser, in das schwankende Holz des Schiffes, das trotz ständiger Bewegung und vermeintlicher Instabilität, in Wahrheit Stabilität und Sicherheit ausstrahlt. Und Vertrauen gefasst in die emsig tätige Mannschaft, welche, zum Unterschied zu Odysseus und seinen Gefährten, die Fahrt zu keiner Irrfahrt, sondern zu einer sicheren Überquerung des Meeres werden lässt.
Von dieser Reise werde ich mir eine Scheibe abschneiden!

Trainee Franz Mascher

Tres Hombres blog: Reinout jij ook bedankt!

Tres Hombres blog: Reinout jij ook bedankt!

Onderweg naar Dominicaanse Republiek, de laatste trip met de Tres Hombres voor ik af stap.
Het is een lastige trip dit keer. De wind komt recht van waar we naar toe moeten. Lastig zeilen dus.
Veel overstag en de goede wind zoeken. We zijn mooie lijnen aan het tekenen op de aardbol en het is een uitdaging om het schip zo scherp mogelijk naar de wind toe te sturen zonder snelheid te verliezen.
Ik kan nu al zeggen dat het een super ervaring was en dat het zeker meer brengt dan puur leren zeilen op de ouderwetse manier.
Los van alles midden op de oceanen komen de meeste persoonlijke inzichten en kom je het dichtst bij je zelf. Ik ben dankbaar dat ik mee mocht en de kansen die ik heb gehad aan boord.
Dankjewel Tres Hombres, het was het meer dan waard!

Trainee Reinout

Tres Hombres blog: Bord sur bord

Tres Hombres blog: Bord sur bord

Aujourd’hui nous hissons les voiles au port de Santa Marta, sur la côte Nord de la Colombie. La baie étant bien protégée nous n’avons qu’à hisser quelques voiles et à laisser filer pointes et gardes pour que notre brigantine s’écarte lentement du quai. Une pointe pour pivoter à l’arrière et nous sommes en route pour notre prochaine destination. Quelques dizaines de minutes plus tard, c’en est fini des eaux abritées ; nous faisons route vers le Nord au près serré par trente noeuds de vent et une mer formée. Fini les beaux jours à naviguer au portant dans les alizés, à cette saison les vents sont toujours forts près du cap ‘de la Aguja’. L’équipage se cramponne, on range, on arrime, on borde, on dégueule sous le vent… Les plus solides iront rabanter les voiles en tête de mat et vomir de là haut. Ce départ mouvementé marque le départ du long chemin du retour. Il nous faudra bien deux mois de labeur pour regagner l’Europe, et on est tout de suite dans le bain.

Une douzaine d’heure plus tard, nous sommes sortis de la zone pénible. Toutes voiles dehors, toujours au près, nous faisons route vers le nord. L’équipage est fatigué après une nuit éprouvante mais tout est rentré dans l’ordre et la petite brigantine se comporte à merveille sur la longue houle d’Est. Loin devant l’étrave nous attend l’Ile d’Hispaniola qui abrite à la fois Haiti et la République Dominicaine, où nous devons faire escale et remplir la soute à ras bord de rhum et de fèves de cacao.

Jeudi 16 Fevrier :
Nous n’avons fait qu’une bouchée des quatre cent miles qui nous séparaient d’Hispaniola. Tout d’un bord et presque sans efforts, les montagnes d’Haiti sont apparues et se sont rapprochées. Nous avons poussé jusqu’à quelques miles de la côte pour y chercher une brise côtière qui nous aurait aidé à poursuivre vers l’Est mais en vain. En fin d’après midi nous avons viré de bord. Nous nous éloignons tout doucement de la côte et profitons d’un contre courant favorable.

Lundi 20 Fevrier :
Voilà quatre jours que nous tirons des bords par vent d’Est pour tenter de passer le cap de l’île ‘Beata’. Quatre jours à louvoyer pour parcourir une centaine de miles contre vents et courants, et il nous en reste encore autant. Les prévisions sont mauvaises, le vent doit nous fausser compagnie demain et une zone de hautes pressions s’installer sur Saint Domingue. Nous allons sûrement tirer vers la côte et, à nouveau, chercher les brises côtières. Qui sait pour combien de temps nous serons encore en mer à contempler ces côtes et à compter les levers et couchers du soleil…

Rémi.

Un blog de capitán Andreas Lackner

Un blog de capitán Andreas Lackner

Y par el remate me gusta el ron

Oye que alegría de volver a mi tierra querida después de 15 anos! No se si cambió mucho, nunca he estado en Santa Marta, pero puedo decir que la gente es muy agradable y amistoso.  Después de las islas bajas del Caribe del Este, donde no crece mucho fuera de coco y cana, eso era una oasis de frutas y verduras, una abundancia muy agradecido por el cocinero Pepe. La primera eran los topes de la Sierra Nevada que salieron de las nubes cuando llegamos desde el norte, una vista inolvidable.

Muy amistoso también la gente del puerto comercial, aunque tienen que trabajar bajo un constante nivel de ruido de los motores, caminando a full, y con el viento fuerte se quedan rajados de arena y carbón desde el otro lado del puerto. Eso paso también con nuestro barco…después de 3 días de vientos fuertes estaba cubierto con una manta negra que teníamos que sacar con agua del mar a presión.
Estos puertos con sus maquinas gigantes trabajan 24 horas para servir a la economía. Con su gente latina tan amable y tan fuera de su lugar en su ropa de seguridad con los cascos, mandado por las leyes Americanas, su velocidad, su manía para ser mas rápido, mas efectivo, mas seguro…….todo eso es muy visible en este lugar. Mas fuera de su lugar todavía era nuestro barco, entremedio de los gigantes cruceros y contenedores.  Lo que traen es también muy visible en las incontables tiendas de las calles de Santa Marta: un montón de cositas desde Asia que nadie necesita pero que son tan baratas que se compran. Así gira la economía, a costa del planeta. De repente lo veo mal, pero ponte un par de días en un puerto así y mira el movimiento, no me puedes decir que es algo normal. No hablan ni cantan, no tiran ni empujan, no escuchan a los cuentos de los marineros, solo mandan a las maquinas en silencio. Eso con el alma latino que quiere cantar y bailar.

Y quien llego en este mundo tan raro: mi amigo León, con su compañero José, llego desde el Perú para saludarme y mirar el barco Tres Hombres! Que alegría verles nadar hacia el barco, después de tres días de viaje en el autobús desde Tumbes! En el ano 2001 trabajaba con el en su paraíso naturista en la playa de Zorritos y ya entonces le hablaba de un barco que vamos a hacer algún día…ahora podía verlo en realidad.
Después de la borrachera del reencuentro nos fuimos a Palomino para ver las brujas buenas al pie de la Sierra Nevada y encontrar el amigo marinero Alan por allá.

Y porque venimos por aquí? Por el café pues! Café Colombiano, conocido en todo el mundo. Ahora, después de 100 anos, Europa va a recibir este café otra vez de la única manera honesta: transportado a vela. Conectamos la cadena sostenible del producto orgánico en el camino desde el productor hasta el cliente. Gracias Ronald, Jason y Gustavo, para hacerlo posible. Los primeros 5,5 toneladas de café que llevamos desde Colombia.
Cada producto ecológico, cuando viajó con contenedor por los océanos, ya debe perder este estatus por contaminar aire y mar con su medio de transporte. Esta es la razón porque navegamos con Tres Hombres sin motor, para hacer el transporte de productos orgánicos en una manera buena, solo con el esfuerzo de la tripulación y el viento. Cuesta mas y dura mas tiempo pero bueno, las cosas transportadas son toditos de lujo, entonces mejor pagar mas que destruir el medio ambiente, que es para todos. Cosas necesitadas para sobrevivir se tiene todas al redor de donde uno vive, por aquellos transporte no es necesario.

Y al final los autoridades. Tengo que decir que nunca he encontrado gente en uniforma tan correcta y amable. Igual que color de uniforma, todos se portaron muy bien con lo que encontraban, aunque a veces se tenia que entrar en cabinas muy pequeñas y bien desordenadas. Nos hicieron mover medio de la carga para controlar en cada rincóncito del barco. Sudamos juntos, porque todo se tenia que mover a mano. Y cuando ya estábamos listo pa salir…llego la Armada para buscar droga por el barco entero. Al final nos desean buena mar y buen viaje y todo fue ok. Salimos tranquilos de la bahía cuando bajó el sol, con todas velas puestas…. pero afuera ya nos esperó otro tono…30 nudos del viento y algunos huecos gigantes en la carretera… al toce los agarro el mal de mar a algunos pero después de las maniobras de bajar velas y cerrar todas escotillas y una buena comida de Pepe, fuimos todos de acuerdo: Colombia muy bonita, el mar para nosotros!

seguimos cantando los clásicos de la provincia…

Capitán Andreas

Tres Hombres blog: We are sailing full and by

Tres Hombres blog: We are sailing full and by

DATE: 15-02-17 GMT : 14-15 POS: 15-23.6 N, 074-16.8 W COG: 025 SOG: 6.5

Cruising along in the Caribbean sea. We are sailing full and by with all sails up and she is running up and down the waves smoothly.
The wind goes stronger and lower as the fair-weather cumulus clouds pass. It veered in our favor this morning after sunrise and at the moment we can head to the border between Haiti and the Dominican Republic.
The last part will be made of tacking our way up the south coast of Hipaniola. Life on board continues at the same paste with a bit more heeling and a bit less rolling. A few more days of this should bring us in sight of land again.

First mate Remi

GENERAL SYNOPSIS: ON BOARD THE TRES HOMBRES

WIND DIR & SPD: East by South, 20 knots

CLOUDS: 4/8 Cumulus

SEA STATE: 2m Easterly swell

AIR TEMP: 27 C

AIR PRES: 1018 hPa, rising

Tres Hombres blog: Ohne Bilder nicht zu glauben!

Tres Hombres blog: Ohne Bilder nicht zu glauben!

Wir haben 11 Fass Rum auf recht kuriosem Weg übernommen. Ohne Bilder nicht zu glauben.
Die Fässer wurden am Tag der Lieferung morgens, auf einem Holzkarren, der von 2 riesigen Bullen gezogen wurde, am Strand angeliefert.
Keine Ochsen, habe extra gefragt. Ochsen,(sind kastriete bullen,werden auch heute noch oft als Zugtiere benutzt)Ausgeladen wurde über Rampe aus Fertigteilen. Am Strand geklagert,und mit Seilen transportfähig gemacht.
Dann,(nicht zu glauben) da wir auf Reede lagen, ins Wasser gerollt und 2 Schwimmern übergeben. 750 Meter bis zum schiff, 1 vorne, 1 hinten.
Der kapitän und der Besitzer der Brennerei sind auch geschwommen.Es sind auch aus unserem Team geschwommen.Am schiff angekommen,wurden mit unserem Bootsdavid in Handarbeit, die Fässer übernommen. Alles auf der Insel Marie Galante

Trainee Paul- Gerhard Petzel

Tres Hombres blog: I can love where I live.

Tres Hombres blog: I can love where I live.

One of the few shirts I brought with me on this trip is from my friends back home. “Love where you live,” it says, with an asterisk on the outline map of Michigan, right where my town is. It’s a good invocation, calling us to put down roots, branch out, and pay attention to the places we live, not just as places to sleep at night, but as homes to care about.
For the past three months, though, I’ve been living on the ocean, which is a bit harder to love. The land is easy, with its lovely fields that produce food, warm, dry homes for shelter, and friends for company. The ocean, however, is vast and emotionless and unwelcoming to humans, even now, despite our radar and radios and GPS. It’s hard to put down roots in salt water. The ocean has its own consolations, but they are not those of home.

So my love, my roots and branches, have become entwined with our ship, the Tres Hombres. In port, there’s a lot to focus on–exploring a new town, the ever-essential laundry and showers, beaches to sit on, and coconuts to collect, but at sea, when the sky touches the water in a perfect circle of unbroken horizon, Tres Hombres becomes both the center of my world, and my entire world.
Every line and stay, every block and pin, attains a significance it doesn’t have on land, and we all notice when the smallest thing goes wrong. We wake at night when the sails start flapping, and our dinner conversations revolve around what is making the strange clanking noise above the focsle.
I’ve learned to tell the difference between a creaky block and a clattering shackle, between the sound the main boom makes and the gaff.

These details are mundane, trivial, but to me, because I live here now, they are significant. They signal things that need fixing, or need chafing gear, or that the wind is changing. I’ve been stuck on this thought for a while, and my emails home have become shorter lately, because who of my friends or family wants to hear about how the main staysail sheet sounds exactly like a flying fish when the wind tugs it just right? It makes for a boring story, but it entertained me for an entire night watch. It’s one of those you-had-to-be-there stories, an inside joke between the crew and the ship.

I’m not even sure what the moral of this is–people far away don’t care about your problems? Maybe. Or, to put it in a more positive light–people far away have their own problems, and it’s up to you to take care of your own. Not everything is universally interesting, or relevant. Which means that it’s even more important to pay attention to your own little things–no one else, no agency or coalition or government, is going to do it for you. It is in the small details, after all, where care can be taken, and where it is needed. If we didn’t regularly replace the mousings on the shackles, the whole rigging would eventually fall down. If we didn’t take a minute to put a half-inch whipping on the end of a halyard, that rope would sooner rather than later unravel and become useless.

And to comfort myself, I remind myself that national politics is a big detail composed of many tiny ones, and while I cannot do something about everything, I can take care of the small details around me, where I live. I can notice my neighbors, take care of my soil, look at my landfill instead of ignoring it. And, in all its splendid and particular mundanity, I can love where I live.

Elizabeth

Tres Hombres blog: De zeeman arm, en vals de wijven…

Tres Hombres blog: De zeeman arm, en vals de wijven…

De  zeemeeuw vliegt, de walvis zwemt,
De bootsman vloekt, de kok wast zijn hemd.
Zo is het geweest en zo zal het blijven:
De zeeman arm, en vals de wijven…

Als ik Jan de Hartog lees op een hete Zondag, rollend met lijzeilen voor de wind langs Bonaire, dan kan het wel is dat de kapitein aan dek springt en een oud runnersrijmpje opzegt voor de verbaasde bemanning, verstaan doen het toch niet velen. Natuurlijk durf ik niet slecht te praten over de prachtige zeemeerminnen aan boord maar het rijmpje vervalsen zal zonde zijn.
Dat die goede man het zo mooi en levendig over de stoomvaart heeft mag in onze ogen natuurlijk niet, want juist daar komt alles verdriet van de industriële revolutie vandaan, maar als je het goed bekijkt wisten de zeehelden niet van het kwaad en wat het ooit zou betekenen. De nadruk in het boek (Hollands Glorie) ligt toch op de kruispeilingen der karakters, de gevaar van aanvaring tussen hun, soms een mooie zeeslag die daaruit voortkomt en soms een gehavend hart na afloop van de storm. Bovendien zijn onze vrienden van de sleepvaart in Holland de beste makkers en altijd bereid om onze schuit binnen of buiten te sluizen, weer of geen weer.

Zo dichtbij is de tegenwoordige zeilende handelsvaart bij deze avonturen, beschreven in het boek, dat het voelt alsof we iets uit de oudheid teruggehaald en nieuw leven ingeblazen hebben. Zo vertrouwd voelt de kameraadschappelijkheid en zo gewild de hartelijkheid en de vastberadenheid om samen ergens voor te gaan, recht door zee. En dat willen we ook, samen gaan, want alleen zijn we maar de 3 gekken op ons kleurrijk schuitje. Dat zijn we dan ook maar alleen even, om de aandacht op te roepen.
Daarom is ook zoveel liefde, zweet en tranen in deze mooiste schuit gegaan, om te laten zien wat waarde heeft, zoals vakmanschap, poëzie, durf en volharding.
Om te laten zien wat kan zonder stookolie, om te laten zien hoe weinig je eigenlijk bij elkaar kan scharrelen met een immens hoop werk, als je het op de enige natuurlijke manier doet, op kleine schaal en zonder motor. Net zoals de biodynamische, of ouderwetse boer veel werk en weinig opbrengst heeft, vergeleken met wat wij normaal noemen. Maar normaal is niet normaal. Het is crimineel. De bodem, de lucht, het water, de dieren en onze gezondheid zijn niet meer normaal, ze zijn beschadigd door wat uiteindelijk van deze bruisende welvaart aan een kant van de planeet vandaan komt.
Van de andere kant niet te spreken, daar moeten ze voor hetzelfde euvel ook nog slavenwerk doen. Normaal is veel werk of aandacht of vaardigheid voor weinig geld of opbrengst, want andersom zal je je overvloedige tijd moeten verdoen met dingen als stinkende, zwarte olie uit de grond pompen en machines uitvinden die deze olie tot rook maken, jezelf vet en lui maken en waar uiteindelijk niemand mee wat opschiet en hetgeen alleen stress veroorzaakt. Je kan ook op het strand zitten en vissen.

In Marie Galante ging het goed. Nadat we alle mogelijke manieren overlegt hadden hoe we met deze wind de lading vaten met rum veilig aan boord zouden brengen, kwamen we uiteindelijk op de oudste manier terecht: gooi ze in het water en trek ze met een touw om je borst 750m naar het schip toe, zwemmen maar dan. Zeker de snelste manier en wat een gevoel om zo’n 200lt eiken vat gevuld met de beste rum van het eiland door de oceaan de rollen. Je kan alleen niet zoveel lachen met die golfjes die je open mond in willen.

Nu nog een mijl van Bonaire vandaan, misschien kijkt Joel wel naar zee. Hem hebben we hier afgeleverd een paar jaar terug, op het eiland waar hij vandaan komt. Nadat hij in Holland als onhandelbare jongen met de Tres Hombres meegestuurd werd en het daaropvolgende seizoen al als betaalde dekhand of able bodied seaman, met ons meeging. Goeie carriere ouwe salamander, we wensen je wel! Groet van Remi, Daniel, Jeroen en mij!

Op naar Columbia nu, gij zult geen goede wind verleggen, daar hebben ze fijne koffie hoorden we, je kan de sneeuwbergen vanuit de zee zien en de mensen zijn goudbruin, heel mooi en altijd klaar voor een praatje…

Hasta pronto, Captain Andreas

Documentaire ‘Sea Blind’ met Chocolatemakers – 7 Februari 2017 – Amsterdam

Documentaire ‘Sea Blind’ met Chocolatemakers – 7 Februari 2017 – Amsterdam

7 Februari organiseert the Chocolatemakers samen met Fairtransport Tres Hombres & FCHyena een docu-avond. TICKETS voor onze docu-avond zijn nu te koop! Zien we je de 7e?

De documentaire Sea Blind wordt ingeleid door niemand minder dan Arjen van der Veen (kaptitein Tres Hombres) en Bernice Notenboom (poolreizigster, klimaatjournalist en maakster van de documentaire). Kom kijken en luisteren naar de verhalen van deze pioniers, en genieten van onze chocolade en de Tres Hombres Rum natuurlijk.. Tot dan!

Sustainable transport over sea. Tres Hombres, Nordlys, Ecoliner, Clippership, Noah, Fairtransport, Fairtrade, Logbook, shipping news.